Powstanie Dos de Mayo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dos de Mayo)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dos de Mayo
Wojna na Półwyspie Iberyjskim 1807-1814
Ilustracja
Rozstrzelanie powstańców madryckich 3 maja 1808 r., pędzla Goi, 1814.
Czas 2 maja 1808
Miejsce Madryt
Wynik Powstanie stłumione, jednak insurekcja rozlewa się na całą Hiszpanię
Masowe egzekucje
Wybuch wojny na półwyspie
Strony konfliktu
 Hiszpania Francja I Cesarstwo Francuskie
Dowódcy
Pedro Velarde
Luis Daoiz de Torres
Jacinto Ruiz
Joachim Murat
Straty
200[1]–500 zabitych[2], w tym 113 rozstrzelanych więźniów[2] 31[1]–150 zabitych[3]
Wojna na Półwyspie Iberyjskim 1807-1814

Dos de MayoEl BrucCabezónSaragossa (1808)Walencja - Medina del Rio SecoBailénBrilos - RoliçaVimeiro - PancorboValmasedaBurgosGamonal - EspinozaTudelaSomosierraSahagúnBenavente - Saragossa (1809)YevenesCiudad RealCacabelosLa CorunaTalaveraAlmonacidGerona (1809)OcañaAlba de TormesFuengirolaCôaAlmeidaBuçacoPombal - Gebora - Fuentes de OñoroBadajozAlbueraSalamankaVitoriaSan Sebastian - Nivelle - Nive - Orthez - Tuluza

Dos de Mayo (z hiszp. "2 maja") – ludowe powstanie, które wybuchło w Madrycie w czasie hiszpańskiej wojny niepodległościowej toczonej przeciwko Francuzom okupującym stolicę Hiszpanii. Powstanie wybuchło 2 maja 1808 i zostało krwawo stłumione szarżami mameluków marszałka Joachima Murata[4].

Podczas zamieszek zginęło około 150 Francuzów. Następnego dnia żołnierze rozstrzelali kilkuset uczestników zajść. Konsekwencją powstania był ogólnonarodowy zryw Hiszpanów, którzy masowo ("guerilla") stanęli do walki z okupantem.

Zryw ludności Madrytu uwiecznił na swych obrazach i grafikach malarz hiszpański Francisco Goya, który sam – należąc do zwolenników Francji – po wojnie musiał wyemigrować do Bordeaux by uniknąć represji.

Masowy ruch partyzancki, wsparty zbrojną interwencją brytyjskiego korpusu ekspedycyjnego Wellingtona w Portugalii, doprowadził do wyparcia Francuzów z Półwyspu Iberyjskiego i zakończenia wojny w 1814.

Pomnik bohaterów powstania

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Glover, s. 51
  2. a b Charles J. Esdaile w The Encyclopedia of the French Revolutionary and Napoleonic Wars (Santa Barbara: ABC-CLIO, 2006) 596.
  3. Chandler, s. 610
  4. Tadeusz Miłkowski, Paweł Machcewicz: Historia Hiszpanii. Wrocław: Ossolineum, 2002, s. 233-234. ISBN 83-04-04629-6.

Bibliografia[edytuj]