Dzikie gęsi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dzikie gęsi
The Wild Geese
Gatunek film akcji, sensacyjny, przygodowy
Rok produkcji 1978
Data premiery Południowa Afryka 28 czerwca 1978
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język angielski
Czas trwania 134 min
Reżyseria Andrew V. McLaglen
Scenariusz Reginald Rose
Główne role Richard Burton, Roger Moore, Richard Harris, Hardy Krüger, Stewart Granger
Muzyka Roy Budd
Zdjęcia Jack Hildyard
Scenografia Bob Bell
Montaż John Glen
Produkcja Euan Lloyd, Andrew V. McLaglen
Wytwórnia Richmond Film Productions (West) Ltd.,
Varius Entertainment Trading A.G.
Dystrybucja Wielka Brytania Rank Film Organization (kina),
Stany Zjednoczone Allied Artists Pictures (kina)
Budżet 11,6 mln $
Kontynuacja Dzikie gęsi 2

Dzikie gęsi (org. The Wild Geese) – brytyjski film akcji z 1978 roku w reż. Andrew V. McLaglena. Adaptacja powieści Daniela Carney'a pod tym samym tytułem.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Brytyjski najemnik Allen Faulkner – były pułkownik armii – otrzymuje od bogatego bankiera Mathesona lukratywną propozycję porwania z afrykańskiego więzienia prezydenta Limbaniego – byłego demokratycznego prezydenta jednego z krajów południowoafrykańskich. Jego uprowadzenie i późniejsze zabójstwo jest potrzebne Mathesonowi do zawarcia korzystnego kontraktu na eksploatację złóż miedzi z gen. Ndofą – dyktatorem, który obalił Limbaniego.

Faulkner rozpoczyna werbunek najemników i w sile 50-osobowego oddziału wyrusza do Afryki. Cała perfekcyjnie zaplanowana operacja przebiega zgodnie z planem (najemnikom bez strat własnych udaje się uwolnić Limbaniego) aż do momentu, gdy – na polecenie Mathesona – oczekiwany przez nich samolot ewakuacyjny zawraca z lotniska tuż przed podjęciem komandosów. Okazuje się, że bezwzględny bankier dogadał się z Ndofą i Limbani nie jest mu już do niczego potrzebny. Chcąc również zaoszczędzić na wypłacie honorarium dla najemników, postanawia ich wszystkich pozostawić na pastwę losu. Faulkner i jego najbliżsi współpracownicy zdają sobie doskonale sprawę co oznacza dla nich brak możliwości ewakuacji. Ścigani przez żołnierzy Ndofy postanawiają przedzierać się do rodzinnych stron Limbaniego na południu kraju. W końcu docierają do celu, jednak po drodze wielu żołnierzy Faulknera ginie. W rodzinnej wiosce Limbaniego spotykają irlandzkiego misjonarza – starego znajomego Faulknera, który mówi im o znajdującym się w pobliżu starym lotnisku i porzuconej na nim dakocie. Najemnicy postanawiają uciec nią do sąsiedniego kraju. Faulknerowi wraz z grupą żołnierzy i prezydentem Limbanim udaje się w końcu wystartować, chociaż przez cały czas muszą odpierać ataki żołnierzy Ndofy. Najemnicy ponoszą duże straty – giną przyjaciele Faulknera, z którymi brał udział w niejednej akcji. Tylko 11 najemników wychodzi cało z opresji, a sam Limbani umiera na pokładzie samolotu na skutek rany postrzałowej.

Pół roku później Faulkner składa nocna wizytę Mathesonowi i zabija go, przedtem zmuszając do otwarcia domowego sejfu, skąd zabiera pół miliona dolarów jako zaległe honorarium dla jego ludzi oraz wdów i sierot po tych, którzy polegli.

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

i inni.

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Dzikie gęsi, to tzw. "western wojenny" zrealizowany kosztem ponad 10 mln. dolarów w gwiazdorskiej obsadzie. Obecnie jest uważany za jeden z najlepszych filmów o najemnikach[1].

Pomysł autora jego scenariusza Reginalda Rose bazował na powieści, która czerpała z wydarzeń jakie miały podczas wojny domowej w Kongu i utworzonego podczas jej trwania oddziału byłych najemników pod dowództwem byłego pułkownika armii brytyjskiej Michaela Hoare ("Mad Mike"). Był on również konsultantem filmu[2]. Za plenery głównych, "afrykańskich" scen filmu, posłużyły terytoria Północnego Transwalu w Afryce Południowej. Doskonale komponowały się one w scenerię fikcyjnego, nie wymienionego w filmie z nazwy kraju w Afryce, graniczącego, jak wynika z fabuły z Burundi, Rodezją, Rwandą, Ugandą, Zambią i Suazi[2]. Film odniósł znaczny sukces, przynosząc zysk w Europie. W Niemczech otrzymał nawet "Złoty Ekran" – nagrodę niemieckich dystrybutorów kinowych (HDF – Hauptverband Deutscher Filmtheater)[3]. Gorzej było w USA, gdzie na skutek upadku jego głównego dystrybutora – Allied Artists – oraz braku w obsadzie amerykańskiej gwiazdy film był wyświetlany w ograniczonej liczbie kin.

W 1985 roku powstał sequel filmu pt. Dzikie gęsi 2 (reż. Peter R. Hunt).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tony Earnshaw: The Wild Geese (ang.). W: tonyearnshaw.com [on-line]. [dostęp 24 lutego 2017].
  2. a b Clark Collis: Roger Moore talks 'Wild Geese' (ang.). W: ew.com [on-line]. 2012-12-10. [dostęp 24 lutego 2017].
  3. The Wild Geese (ang.). W: imdb.com [on-line]. [dostęp 24 lutego 2017].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian B. Michalik (oprac.): Kronika filmu. Warszawa: Wydawnictwo KRONIKA - Marian B. Michalik, 1995, s. 442. ISBN 83-86079-03-7.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]