Elektorat (socjologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy ogółu osób posiadających prawo do głosowania. Zobacz też: inne znaczenia.

Elektorat – ogół osób posiadających prawo do głosowania. W zależności od ustroju politycznego elektorat stanowi pewną część populacji. W wyborach bezpośrednich jest to ogół osób posiadających czynne prawo wyborcze (prawo do udziału w głosowaniu)[1].

Biorąc pod uwagę wybory osób mających sprawować władzę w danych państwach do początków XX wieku elektorat stanowili wyłącznie mężczyźni, wcześniej natomiast w krajach zachodnich tylko biali mężczyźni[2].

W Polsce czynne prawo wyborcze przysługuje każdemu obywatelowi, który ukończył 18 lat i nie jest ubezwłasnowolniony lub skazany na karę pozbawienia praw publicznych lub praw wyborczych. W wyborach pośrednich jest to ogół osób powołanych do dokonania wyboru na określone stanowisko lub powołania określonego organu[3]. Termin elektorat używany jest też w odniesieniu do wyborców popierających określoną partię lub kandydata.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Sokal, Elektorat, [w:] Leksykon prawa wyborczego i referendalnego oraz systemów wyborczych, A. Sokal, B. Michalak, P. Uziębło, Lex, Warszawa 2013, s. 50-51.
  2. I. Hacia, Ewolucja amerykańskiego prawa wyborczego, „Studia Wyborcze“, 12, 2011, s. 67-68.
  3. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 z późn. zm.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, Świat Książki, Warszawa 2000, s. 147.