Elongacja (astronomia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elongacja, dygresja ciała niebieskiego, odchylenie – w przybliżeniu odległość kątowa pomiędzy środkiem tarczy Słońca a planetą na sferze niebieskiej. W praktyce jest to różnica długości ekliptycznych Słońca i planety. Można też określić ją jako przejście ciała niebieskiego przez punkt styczności równoleżnika niebieskiego z wertykałem.

Rozróżnia się:

  • elongację zachodnią (ujemną; np.: elongacja Merkurego wynosi –15°, kiedy planeta znajduje się 15° na zachód od Słońca);
  • elongację wschodnią (dodatnią; planeta jest po wschodniej stronie Słońca).

Elongacja 0° oznacza koniunkcję dolną lub górną (w zależności od tego czy planeta jest za czy przed Słońcem). Elongacja o wartości 90° i 270° nosi nazwę kwadratury (stąd określenia kwadr Księżyca: elongacja 90° to I kwadra, natomiast 270° III kwadra), zaś elongacja 180° to opozycja.

Elongacja zach i wsch.jpg

Maksymalne wartości elongacji:

Podczas swoich maksymalnych elongacji wszystkie ciała niebieskie jakie widzimy z Ziemi, są wtedy praktycznie najjaśniejsze, co sprzyja ich obserwacjom. Księżyc i planety zewnętrzne znajdują się wtedy w pełni, natomiast planety wewnętrzne znajdują się dostatecznie daleko od Słońca.

Planetę górną podczas swojej maksymalnej elongacji będzie można obserwować o północy dokładnie na południowym niebie. Planetę dolną podczas swojej zachodniej elongacji, obserwuje się zawsze przed wschodem Słońca na południowo-wschodnim niebie, natomiast podczas wschodniej elongacji planeta widoczna jest po zachodzie Słońca na południowo-zachodnim nieboskłonie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]