Elongacja (astronomia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Elongacja, dygresja ciała niebieskiego, odchylenie – jest to w przybliżeniu odległość kątowa pomiędzy środkiem tarczy Słońca a planetą na sferze niebieskiej. W praktyce jest to różnica długości ekliptycznych Słońca i planety. Można też określić ją jako przejście ciała niebieskiego przez punkt styczności równoleżnika niebieskiego z wertykałem.

Rozróżnia się
-elongacje zachodnią
-elongacje wschodnią
Stosuje się też zapis
-elongacja dodatnia (planeta po wschodniej stronie Słońca)
-elongacja ujemna (np.: elongacja Merkurego wynosi –15°, tzn. planeta znajduje się 15° na zachód od Słońca).

Elongacja 0° oznacza koniunkcję dolną lub górną (w zależności od tego czy planeta jest za czy przed Słońcem). Elongacja o wartości 90° i 270° nosi nazwę kwadratury (stąd określenie kwadry Księżyca - elongacja 90° to I kwadra natomiast 270° III kwadra), zaś elongacja 180° to opozycja.

Elongacja zach i wsch.jpg

Maksymalne wartości elongacji:

Podczas swoich maksymalnych elongacji wszystkie ciała niebieskie jakie widzimy z Ziemi, są wtedy praktycznie najjaśniejsze, co sprzyja ich obserwacjom. Księżyc i planety zewnętrzne znajdują się wtedy w pełni, natomiast planety wewnętrzne znajdują się dostatecznie daleko od Słońca co umożliwia ich obserwację.

Planetę zewnętrzną podczas swojej maksymalnej elongacji będziemy obserwować o północy dokładnie na południowym niebie.
Planetę wewnętrzną podczas swojej zachodniej elongacji, obserwujemy zawsze przed wschodem Słońca na południowo-wschodnim niebie, natomiast podczas wschodniej elongacji planeta widoczna jest o zmroku na południowo-zachodnim nieboskłonie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]