Emidiusz (biskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty Emidiusz na obrazie Zwiastowanie ze św. Emidiuszem pędzla Carla Crivellego obok Archanioła (fragment)

Święty Emidiusz (Emigdiusz) (ur. 279, zm. 309) – święty Kościoła katolickiego, męczennik, biskup.

Życiorys tego świętego pochodzi z okresu odnalezienia i przeniesienia jego szczątków (996-1052 r.)[1]. Urodził się jako poganin. W wieku 23 lat przyjął chrzest. Według legendy, w śnie miał ukazać mu się anioł, który nakazał mu udanie się do Rzymu. Tam przyjął święcenia i został biskupem Ascoli Piceno[2]. Miał zginąć w okresie prześladowań chrześcijan za cesarza Dioklecjana.

Spisana rzekomo przez Walencjana historia jego męczeństwa wspomina, że działając z rozkazu papieża Marcelina lub Marcelego I nawrócił bardzo wielu pogan[1]. Przypowieść o nim mówi, iż jedną z nich była córka gubernatora Polimiusza (Polemiusza). Ten, będąc niezadowolony z tego faktu nakazał pojmać go i ściąć mu głowę[3]. Gdy wyrok został wykonany Emidiusz wstał, wziął swoja głowę i udał się do zbudowanego przez siebie oratorium by tam zostać pochowany[4].

W 1703 roku miasto, którego stał się patronem, nawiedziło trzęsienie ziemi. Trzęsienie nie wyrządziło wielu szkód w mieście, co przypisywano patronowi. Został patronem chroniącym przed trzęsieniem ziemi m.in. od 1863 roku Kalifornii.

Święty został przedstawiony na obrazie Zwiastowanie ze św. Emidiuszem pędzla Carla Crivellego.

Jego wspomnienie obchodzone jest 5 sierpnia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 2: D-G. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 158. ISBN 83-7097-374-4.
  2. Pierwszym biskupem, którego urzędowanie potwierdzają dokumenty historyczne był Lucencjusz.
  3. Według innej wersji Emidiusz miał zniszczyć w świątyni posąg Eskulapa, rzymskiego boga sztuki lekarskiej.
  4. Zobacz też kefaloforia.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]