Episcia cupreata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Episcia cupreata
Ilustracja
'Silver Sceen'
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd astropodobne
Rząd jasnotowce
Rodzina ostrojowate
Rodzaj Episcia
Gatunek Episcia cupreata
Nazwa systematyczna
Episcia cupreata (Hook.) Hanst.
Linnaea 34: 340 1866[3]
Synonimy
  • Achimenes cupreata Hook
Episcia cupreata - Cultivar.JPG

Episcia cupreata (Hook.) Hanst. – gatunek rośliny z rodziny ostrojowatych (Gesneriaceae). Pochodzi z Ameryki Południowej, z terenów państw Panama, Wenezuela,, Brazylia i Kolumbia. Jest uprawiany w wielu krajach świata[4].

Morfologia i biologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina okrywowa, tworząca niewielkie rozety liściowe i rozłogi.
Liście
Pojedyncze, eliptyczne, owłosione, o wyraźnej nerwacji. Są wielobarwne. Blaszka liściowa jest plamista w odcieniach zielono-srebrnych i ma brązowe obrzeżenie.
Kwiaty
O długości ok. 3 cm, złożone z 5-działkowego, zielonego kielicha i czerwonej korony w postaci długiej rurki na końcu rozszczepionej na 5 płatków. Owocem jest torebka z licznymi nasionami. Kwiaty wyrastają stopniowo przez cały rok, najliczniej wiosną i latem. Pojedyncza rozeta liściowa ma średnicę 6-8 cm, ale roślina tworzy kępy takich rozet i wypuszcza rozłogi o długości do 25 cm[5][6].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna, uprawiana jako roślina pokojowa. Jej walorami ozdobnymi są barwne liście i kwiaty. Wyhodowano wiele kultywarów różniących się deseniem i barwami liści, owłosieniem, a także barwą kwiatów[5]. Wiele z nich to mieszańce, pochodzące od Episcia cupreata i Episcia reprans[7].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymagania
Roślina pochodzi z lasów deszczowych, wymaga więc dużo ciepła i wilgoci. Największym problemem jest zapewnienie jej wilgotnego powietrza; wymaga to stałego zamgławiania rośliny. Z tego względu najlepiej jest uprawiać ją w szklanych balonach. Nie znosi natomiast ostrego światła, najlepszy jest półcień, nie należy więc ustawiać ja przy oknie południowym, najlepiej przy oknie północnym. Optymalna temperatura to 23-25 °C, w niższej temperaturze rośnie wolno, poniżej 15 °C ginie. Jako podłoże najlepsza jest żyzna, próchniczna ziemia, do której należy dodać kawałki pokruszonego węgla drzewnego. Konieczny jest drenaż na dnie doniczki. Podłoże musi być stale wilgotne,
Pielęgnacja
Wymaga regularnego podlewania, tak, by ziemia w doniczce nie przeschła, jednak nie może ona być zalana wodą, gdyż powoduje to obumarcie rośliny. W zimie, przy centralnym ogrzewaniu należy roślinę zamgławiać, ale bez polewania liści woda, gdyż powoduje to powstawanie na nich brzydkich plam. Nawozi się wiosną i latem, co 3-4 tygodnie słabym roztworem wieloskładnikowych nawozów do roślin kwiatowych.
Rozmnażanie
Roślina jest krótkowieczna, zwykle utrzymuje się ją 2-3 lata, potem bowiem staje się nieładna. Łatwo jednak ją wcześniej rozmnożyć[7]. Tworzy wiele rozet, łatwo więc się rozmnaża, przez oddzielenie rozet od starszej, rozrośniętej rośliny. Ukorzenia się je w mieszaninie torfu z piaskiem, w ciepłym pomieszczeniu. Podczas ukorzeniania należy je przykryć szklanym słojem, by zapewnić im stałą i dużą wilgotność. Łatwo też rozmnaża się przez odkłady. Nie wskazane jest natomiast rozmnażanie z nasion; jest czasochłonne, na dokładkę zwykle siewki nie zachowują cech rośliny macierzystej[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-03-24] (ang.).
  3. The Plant List. [dostęp 2014-11-20].
  4. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-01-17].
  5. a b Jarosław Rak: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Cz. II. Edward Kawecki (zdjęcia). Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1998. ISBN 83-7073-089-2.
  6. Martin Haberer: Wielki atlas roślin ogrodowych i pokojowych. Warszawa: Oficyna Wyd. Delta. ISBN 978-83-7175-623-8.
  7. a b c Świat kwiatów. Episcia. [dostęp 2014-12-07].