Epson HX-20

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Epson HX-20

Epson HX-20przenośny komputer zaprezentowany po raz pierwszy w roku 1981[1]. Z racji tego, iż było to pierwsze kompaktowe, samowystarczalne urządzenie zasilane wbudowanymi bateriami, uważane za pierwszy laptop.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Komputer posiadał standardowo 16kB pamięci RAM oraz pamięć ROM w postaci 4 kości EPROM[2]. Pamięc RAM była podtrzymywana przez baterie również po przestawieniu wyłącznika w pozycję OFF. Pamięć tą można było rozszerzyć o kolejne 16kB (w sumie 32kB) poprzez zewnętrzny moduł rozszerzenia pamięci[1]. W sprzedaży pojawiły się również moduły rozszerzeń innych firm które mieściły się wewnątrz urządzenia. W pamięci ROM znajdował się interpreter Microsoft Basic, program monitor (do debugowania programów napisanych w kodzie maszynowym) oraz wszystko co było wymagane do obsługi wyświetlacza, klawiatury, drukarki i wszystkich urządzeń wejścia-wyjścia[1][3].

Sercem komputera były dwa procesory Hitachi 6301 taktowane zegarem 614kHz. Jeden pełnił rolę CPU podczas gdy drugi pełnił rolę kontrolera urządzeń wejścia-wyjścia[2].

Komputer zasilany był czterema wbudowanymi ogniwami Ni-Cd rozmiaru sub c, ładowanymi po podłączeniu zasilacza. Producent podawał że może on pracować nawet przez 50 godzin na bateriach, w praktyce jednak ten czas skracał się przy korzystaniu z napędu na mikrokasety lub drukarki[1].

Z tyłu urządzenia umieszczono dwa porty szeregowe. Jeden do komunikacji przez RS232, drugi służący do komunikacji ze stacją dyskietek lub dodatkowym modułem do wyświetlania danych na telewizorze (służył on wtedy jako dodatkowy wyświetlacz). Z tyłu znajdowało się także gniazdo zasilacza. Po prawej stronie były gniazda typu "jack" do podłączenia zewnętrznego magnetofonu oraz czytnika kodów kreskowych. Dodatkowo był tam wyłącznik, przycisk reset oraz pokrętło regulacji kontrastu wyświetlacza LCD. Z lewej strony było gniazdo używane przez moduł rozszerzenia pamięci[3].

Wyświetlacz LCD[edytuj | edytuj kod]

Wbudowany wyświetlacz LCD mógł pracować w trybie tekstowym oraz graficznym.

W trybie tekstowym mógł wyświetlać 4 linie po 20 znaków. W trybie graficznym oferował rozdzielczość 120x32 piksele[1]. Dostępny był także tryb mieszany w którym grafika i tekst nakładały się na siebie.

Klawiatura[edytuj | edytuj kod]

Komputer posiadał pełnowymiarową klawiaturę mechaniczną z pełnym skokiem klawisza co ułatwiało obsługę. Klawiatura była dobrze wykonana przez co oznaczenia na klawiszach były praktycznie nie do zdarcia. Nad nią umieszczono trzy przyciski (PAUSE, MENU, BRAK) oraz pięć przycisków programowalnych (PF1-PF5). Klawisze te służyły także do obsługi napędu na mikrokasety w trybie manualnego przewijania oraz wykonywania kopi obrazu wyświetlanego na wyświetlaczu przez wbudowaną mikro drukarkę.

Klawiatury występowały w kilku wersjach językowych. Najbardziej popularne były warianty US-ASCII (QWERTY) oraz wariant niemiecki (QWERTZ).

Mikro drukarka[edytuj | edytuj kod]

Wbudowana igłowa mikro drukarka mogła (podobnie jak wyświetlacz LCD) drukować tekst oraz grafikę. Można było ją sterować programowo lub przez naciśnięcie CTRL i PF2. Po naciśnięciu tych przycisków drukowana była dokładna kopia tego co było w danym momencie wyświetlane na wyświetlaczu LCD[4].

Taśmy tuszujące (Epson ERC-09B) nadal są dostępne w sprzedaży (2017 rok) ponieważ kompatybilne mikro drukarki są stosowane w różnych urządzeniach do dnia dzisiejszego.

Napęd na mikrokasety[edytuj | edytuj kod]

Początkowo napęd ten był sprzedawany osobno, jednak Epson szybko zorientował się że komputer potrzebuje jakiegoś sposobu na trwały zapis danych i zaczął dorzucać te napędy do standardowego zestawu. Napęd był w pełni zautomatyzowany. Dociskanie głowicy do taśmy następowało automatycznie podczas zapisu i odczytu. Przewijanie mogło być kontrolowane w trybie ręcznym (po naciśnięciu CTRL+PF1) lub poprzez komendy[3]. Napęd ten mógł zapisywać programy oraz pliki danych na standardowych mikrokasetach, które w tamtym czasie były tanie i łatwo dostępne.

Magnetofon zewnętrzny (który mógł być podłączony do bocznych złączy[3]) oferował taki sam standard zapisu danych przez co można było podłączyć zewnętrzny dyktafon na mikrokasety i odtwarzać w nim kasety zapisane przez napęd wbudowany.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Po rozpoczęciu sprzedaży komputer był krytykowany za brak ogólnie dostępnego oprogramowania oraz brak sposobu na trwały zapis danych (napęd na mikrokasety nie był jeszcze dodawany do standardowego zestawu). Krytykowany był także za powolne taktowanie procesora które wynosiło zaledwie 614kHz. Komputery te jednak były stosunkowo niezawodne i popularne przez co można je łatwo kupić w dzisiejszych czasach po przystępnej cenie. Najczęstszym problemem są rozlane pakiety Ni-Cd.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]