Ewangeliarz kanoników regularnych z Krakowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ewangeliarz kanoników regularnych z Krakowakodeks z ok. 1420 zawierający 107 łacińskich kazań, poprzedzonych fragmentami ewangelii z glosami w języku polskim.

Kodeks jest własnością biblioteki kanoników regularnych w Krakowie. Manuskrypt powstał około 1420 w skryptorium augustiańskim na Kazimierzu. Obszerne polskie glosy tworzą prawie ciągły przekład perykop z ewangelii Mateusza (5, 20-24), Marka (11, 1-3; 16, 1-7), Łukasza (2, 42-52; 8, 4-15; 21, 25-27; 24, 13-35) i Jana (3, 16-21; 8, 46-59; 15, 26-27; 16, 1-4. 5-15; 18, 1-40; 19, 1-42). Między wersetami łacińskiej ewangelii pozostawiona jest podwójna interlinia, co sugeruje, że glosy były planowane na etapie tworzenia manuskryptu.

Glosy napisane są mieszaniną języka polskiego i czeskiego z przewagą elementów czeskich. Mogło to być spowodowane tym, że kopista był pochodzenia czeskiego, zaś korzystał z jakiegoś dawniejszego polskiego przekładu, który samodzielnie modernizował. Wedle innej hipotezy autor wykorzystał czeskie tłumaczenie ewangelii, które niekonsekwentnie spolonizował.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]