Feliks Iwański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Iwański
Data urodzenia 20 listopada 1905
Data i miejsce śmierci 10 czerwca 1946
Szczecin
Obywatelstwo  Polska
Kategoria wagowa piórkowa
Feliks Iwański
Dorobek medalowy
Złoto
1925 MP w kategorii piórkowej
Złoto
1926 MP w kategorii piórkowej
Złoto
1927 MP w kategorii piórkowej

Feliks Iwański (ur. 20 listopada 1905, zm. 10 czerwca 1946 w Szczecinie) - polski bokser.

Naukę boksu rozpoczął w klubie Heros Berlin, gdzie stoczył swe pierwsze walki. W 1924 roku wrócił do kraju jako reemigrant z Niemiec i karierę swą kontynuował w Wielkopolskim Klubie Bokserskim i Warcie Poznań, a od 1926 do zakończenia kariery, reprezentował barwy Unii Poznań. Startując w kategorii piórkowej, trzykrotnie zdobył mistrzostwo Polski w latach: 1925, 1926 i 1927, zostając uznanym w 1927 roku, najlepszym pięściarzem mistrzostw[1]. Nie miał okazji reprezentować barw Polski, gdyż wycofał się z ringu, jeszcze przed pierwszym spotkaniem międzypaństwowym. Został zaliczony przez wybitnych "ekspertów przedmiotu", do najlepszych pięściarzy wagi piórkowej okresu międzywojennego.

Zginął w tragicznym pożarze kamienicy przy ulicy Zamenhofa w Szczecinie, która była jego własnością. Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 70. ISBN 83-217-2680-1.