Fototypy skóry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fototypy skóry – numeryczny schemat klasyfikacji koloru ludzkiej skóry. Według klasyfikacji, którą w 1975 zaproponował amerykański dermatolog Thomas B. Fitzpatrick, u ludzi można wyróżnić 6 typów skóry (tzw. fototypy), w zależności od reakcji skóry na promieniowanie ultrafioletowe[1][2].

Koncepcja klasyfikowania typów skóry w zależności od reakcji na promieniowanie ultrafioletowe powstała, aby móc dobierać właściwe dawki promieniowania w leczeniu osób z chorobami skóry. W wyniku prowadzonych doświadczeń okazało się, że samo określenie koloru skóry, włosów i oczu nie jest wystarczające i powinno być uzupełnione o informacje od poszczególnych osób, o tym jak ich skóra reaguje na promieniowanie (łatwość opalania i podatność na oparzenia)[1].

Typ Cechy charakterystyczne Reakcja na światło słoneczne
I Blady kolor skóry, niebieskie lub piwne oczy, włosy blond lub rude, bardzo często piegi Zawsze ulega oparzeniom, nigdy się nie opala
II Jasny kolor skóry, zielone lub piwne oczy, włosy blond, rude lub brązowe, często piegi Zazwyczaj ulega oparzeniom, trudno się opala
III Kremowy kolor skóry, ciemny blond lub brązowe włosy, szare lub brązowe oczy, rzadko piegi Umiarkowanie ulega poparzeniom, opala się przeciętnie
IV Jasnobrązowa do oliwkowej skóra, ciemne włosy, brązowe lub ciemnobrązowe oczy, brak piegów Rzadko ulega oparzeniom, zawsze się opala
V Brązowa skóra, ciemne lub czarne włosy, ciemnobrązowe oczy Bardzo rzadko ulega oparzeniom, łatwo i mocno się opala
VI Ciemnobrązowa lub czarna skóra, czarne włosy, ciemnobrązowe oczy, brak piegów Nigdy nie ulega oparzeniom, nigdy się nie opala

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Thomas B. Fitzpatrick, The validity and practicality of sun-reactive skin types I through VI, „Archives of Dermatology”, 124 (4), 1988, s. 869-871, DOI10.1001/archderm.1988.01670060015008.
  2. Wojciech Stefan Zgliczyński: Solaria w Polsce i na świecie jako problem zdrowia publicznego. W: Analizy BAS [on-line]. Biuro Analiz Sejmowych, 21 sierpnia 2017. [dostęp 2018-03-05]. s. 4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]