Fuksja mieszańcowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fuksja mieszańcowa
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

różopodobne

Rząd

mirtowce

Rodzina

wiesiołkowate

Rodzaj

fuksja

Gatunek

fuksja mieszańcowa

Nazwa systematyczna
Fuchsia ×hybrida
Starr 010423-0013 Fuchsia x hybrida.jpg
Fuchsia x hybrida a1.jpg

Fuksja mieszańcowa (Fuchsia × hybrida) – gatunek rośliny należący do rodziny wiesiołkowatych. Jest mieszańcem, pochodzi od różnych gatunków fuksji naturalnie występujących w tropikalnych obszarach, głównie Ameryki Południowej. Ogrodnicy w wyniku krzyżówek międzygatunkowych otrzymali wiele kultywarów uprawianych jako rośliny ozdobne. Pierwszego mieszańca otrzymano w 1832, w 2008 istniało już ok. 18 000 kultywarów i ciągle powstają nowe. Dziś nie sposób już ustalić ich pochodzenia. Dlatego też wszystkie fuksje mieszańcowe, zarówno te o nieznanym pochodzeniu, jak i obecnie otrzymywane kultywary o znanym pochodzeniu, oznaczane są jedną wspólną nazwą Fuchsia × hybrida (fuksja mieszańcowa).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Różne odmiany różnią się dość znacznie pokrojem, liśćmi i kwiatami.

Pokrój
Roślina o krzewiastym pokroju. Młode pędy są zielne, starsze zdrewniałe. Uprawiana przez wiele lat może osiągnąć dość duże rozmiary.
Liście
Ulistnienie naprzemianległe lub okółkowe. Liście pojedyncze, o kształcie od eliptycznego do jajowatego (w zależności od odmiany), przeważnie błyszczące i całobrzegie, czasami tylko piłkowane
Kwiaty
U większości odmian są zwisające, u nielicznych tylko (tych, które pochodzą od Fuchsia procumbens) są wzniesione. Są długie i rurkowate, mają 4 odgięte działki kielicha otaczające płatki korony, 2 pręciki i słupek z długa szyjką. Długość kwiatów u różnych odmian wynosi 0,5–6 cm. Mogą to być kwiaty pojedyncze o 4 płatkach korony, lub podwójne o 5–7 płatkach, półpełne lub pełne. U niektórych odmian działki kielicha mają inny kolor niż płatki korony. Płatki korony mogą mieć każdy niemal kolor, z wyjątkiem żółtego.

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Rośliny wieloletnie. Kwitną bardzo długo i obficie – od wiosny do późnej jesieni i co jest jedną z największych zalet fuksji – również w miejscu zacienionym. Pojedyncze kwiaty długo utrzymują się na roślinie. W swojej ojczyźnie fuksje zapylane są przez kolibry (ornitogamia), uprawiane u nas odmiany fuksji mieszańcowej rzadko zawiązują owoce. Rosną dość silnie, w ciągu roku przyrost pędów wynosi 20–30 cm. Są roślinami długowiecznymi. W zimie fuksja powinna przejść okres spoczynku w pomieszczeniu o niskiej temperaturze (6–8 °C). W tym okresie podlewanie ogranicza się.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna, uprawiana głównie w doniczkach i różnego rodzaju pojemnikach, głównie dla swoich pięknych kwiatów, oraz obfitego i długotrwałego kwitnienia. Może być jako roślina pokojowa uprawiana w mieszkaniach, ustawiona na parapecie okiennym lub w pobliżu okna. Najczęściej jednak uprawia się ją na balkonach, werandach i w ogródku. Uprawia się je też w formie piennej.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania. Wymaga żyznej ziemi z dużą zawartością próchnicy i musi ona być stale wilgotna. Zbyt suche podłoże powoduje opadanie kwiatów. Bezpośrednie słońce nie jest dla niej odpowiednie, najlepiej rośnie w niewielkim zacienieniu. Źle toleruje przeciągi, wiatr zrywa jej kwiaty. Nie jest odporna na przemarzanie.
  • Sposób uprawy. Wymaga regularnego nawożenia, najlepiej wieloskładnikowymi nawozami płynnymi. Młode rośliny przesadza się do większych doniczek na wiosnę co rok, starsze co 2-3 lata. Na wiosnę przycina się ją, pozostawiają 2–3 zeszłoroczne oczka. Silnie rozrastające się okazy przycina się również w ciągu lata. Przycinanie wpływa na ich lepsze krzewienie się. Można też prowadzić roślinę w postaci formy piennej, nadają się do tego tylko odmiany o sztywnych pędach. W tym celu usuwa się wszystkie boczne pędy, pozostawiając tylko główny, który przywiązuje się do podpory. Pojawiające się na jego szczycie odgałęzienia uszczykuje się nad 3 liściem.
  • Rozmnażanie. Przez sadzonkowanie z niezdrewniałych pędów o długości 8–10 cm. Pobiera się je w sierpniu, najlepiej z podstawy pędu głównego. Można również sadzonki pobierać w lutym z młodych pędów pojawiających się na przezimowanej roślinie. Sadzonki ukorzenia się w temperaturze 20–22 °C.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-01-14] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dawid Longman: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1997. ISBN 83-09-01559-3.
  • Christopher Brickell (red.): Wielka encyklopedia roślin ogrodowych od A do Z. Muza S.A, 1999. ISBN 83-7200-239-8.