Funkcja świecenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Funkcja świecenia lub funkcja jasności (ang. luminosity function) – zależność opisująca liczbę obiektów o danej jasności absolutnej. Funkcja świecenia najczęściej odnosi się do gwiazd lub galaktyk.

W przypadku galaktyk zazwyczaj stosuje się różniczkową funkcję świecenia Φ(L), określającą liczbę galaktyk o jasnościach absolutnych zawartych między L a L+dL. Najpowszechniej używa się zależności podanej przez Schechtera w 1976 roku:

gdzie Φ*, L* i α są parametrami określanymi poprzez dopasowanie do danych obserwacyjnych.

W sytuacji, gdy jasność wyrażamy w magnitudo, powyższa funkcja Schechtera przyjmuje bardziej skomplikowaną postać:

gdzie M* jest jasnością absolutną (w magnitudo) odpowiadającą jasności L*.

Znajomość uniwersalnej funkcji świecenia dla galaktyk pozwala na wyliczenie tzw. gęstości światła we Wszechświecie:

co dla funkcji Schechtera przyjmuje postać

gdzie Γ jest funkcją gamma.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. S. Longair: Galaxy formation. Berlin [etc.]: Springer, 2008. ISBN 978-3-540-73477-2.
  • P. J. E. Peebles: Principles of physical cosmology. Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1993. ISBN 0-691-07428-3.