Górnośląska Konwencja Węglowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Górnośląska Konwencja Węglowa (niem. Oberschlesische Kohlen - Konvention) – porozumienie kartelowe górnośląskich kopalń węgla kamiennego działające w latach 1898 - 1918 i 1925 - 1930. Od 1925 w składzie Ogólnopolskiej Konwencji Węglowej, 1931-1939 w składzie Polskiej Konwencji Węglowej.

Działała w formie spółki cywilnej z siedzibą w Katowicach. Po pierwszej wojnie światowej Konwencja zrzeszała 14 spółek z branży węglowej oraz Polskie Kopalnie Skarbowe na Górnym Śląsku (kopalnie Skarbofermu). Górnośląska Konwencja Węglowa regulowała konkurencję między członkami kartelu poprzez ustalanie kwot kartelowych dla poszczególnych przedsiębiorstw i podział rynków zbytu, co łagodziło skutki konkurencji między uczestnikami kartelu szczególnie podczas wojny celnej z Niemcami. Kopalnie skoncentrowane w Konwencji wydobywały 95 % węgla na obszarze Górnego Śląska i zatrudniały około 84 000 pracowników. Począwszy od lipca 1925 Górnośląska Konwencja Węglowa uczestniczyła w Ogólnopolskiej Konwencji Węglowej, w ramach której została jej przyznana kwota wydobycia w wysokości 74 % ogólnej kwoty wydobycia.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Garlicki et al.: Encyklopedia historii Drugiej Rzeczypospolitej: 1918-1939. Warszawa: Bellona, 1999. ISBN 83-214-1101-0.