Gajusz Terencjusz Warron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gajusz Terencjusz Warron
Gaius Terentius Varro
Konsul rzymski
Okres od 216 p.n.e.
do 216 p.n.e.
Prokonsul
Okres od 215 p.n.e.
do 213 p.n.e.
ambasador rzymski w Kartaginie
Okres od 200 p.n.e.
do ?

Gaius Terentius Varro - konsul rzymski wybrany wiosną 216 roku p.n.e. W tym samym czasie został wybrany drugi konsul Lucjusz Emiliusz Paulus, z którym wspólnie walczyli z Hannibalem. Był zwolennikiem szybkiego rozprawienia się z inwazją Hannibala. Kilkakrotnie udaremnił Hannibalowi jego taktyczne sztuczki, w jednej z bitew o mało nie przyczynił się do zwycięstwa nad Hannibalem, jednak na drodze stanęło współzawodnictwo z Emiliuszem, który był zwolennikiem kontynuowania strategii Fabiusza. Razem z Serwiliuszem i Emiliuszem współdowodził legionami rzymskimi w przegranej bitwie pod Kannami, w której obaj dowódcy (Serwiliusz i Emiliusz) polegli[1][2]. Po przegranej bitwie Terencjusz przekazał dowództwo nad resztami wojska Scypionowi[3].

Warron piastował obowiązki pretora w roku 218 p.n.e. W latach 215-213 był prokonsulem w Picenum, a w latach 208–207, jako propretor, sprawował władzę w Etrurii, gdzie walczył z młodszym bratem Hannibala, Hazdrubalem Barkasem. w roku 200 p.n.e. został wysłany do Afryki Północnej jako ambasador.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Appian z Aleksandrii, Wojny z Hannibalem 18.78 - 25.108.
  2. Appian z Aleksandrii, Wojny z Hannibalem 24.106.
  3. Appian z Aleksandrii, Wojny z Hannibalem 26.114.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Zieliński: Rzeczpospolita Rzymska. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1989. ISBN 83-216-0767-5.