Kartagina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy starożytnego miasta. Zobacz też: inne znaczenia słowa "Kartagina".
Stanowisko archeologiczne w Kartaginie[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ilustracja
Państwo  Tunezja
Typ kulturowy
Spełniane kryterium II, III, VI
Numer ref. 37
Region[b] Kraje arabskie
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1979
na 3. sesji
Położenie na mapie Morza Śródziemnego
Mapa lokalizacyjna Morza Śródziemnego
Stanowisko archeologiczne w Kartaginie
Stanowisko archeologiczne w Kartaginie
Ziemia36°51′11″N 10°19′23″E/36,853056 10,323056

Kartagina (Nowe Miasto; łac. Karthago, Carthago, stgr. Кαρχηδών = Karchedon, fen. Qrt-ḥdšt = Kart Hadaszt, arab. قرطاج = Kartadż lub hebr. קרתגו = Kartago) – starożytne miasto w Afryce Północnej, położone na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Zostało założone w IX w. p.n.e. przez Fenicjan z Tyru. Kartagina istniała początkowo jako państwo-miasto, później stało się stolicą imperium kartagińskiego. Wówczas bardzo ważny ośrodek handlowy i polityczny. Obecnie stanowisko archeologiczne w pobliżu dzisiejszego Tunisu.

Szczyt potęgi Kartagina osiągnęła w III w. p.n.e. W tym samym stuleciu wdała się w serię wojen z Rzymem (wojny punickie), które zakończyły się zagładą miasta w 146 p.n.e. Po kilkudziesięciu latach Kartagina odrodziła się jako rzymska kolonia. Po podboju Północnej Afryki przez Arabów w VII w. miasto zaczęło tracić na znaczeniu i w końcu opustoszało.

Badania archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

Od XIX w. prowadzone są w mieście Kartagina prace wykopaliskowe. Najstarsze odnalezione ślady materialne pochodzą z połowy VIII w. p.n.e. Mury wokół miasta miały aż 32 km długości. Głównymi jego dzielnicami były: akropol, Byrsa i dzielnica portowa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sabatino Moscati, Świat Fenicjan, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1971.
  • Gilbert Charles–Picard, Hannibal, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1971
  • David Anthony Durham, Duma Kartaginy
  • Krzysztof Kęciek, Dzieje Kartagińczyków, Wydawnictwo Attyka, Warszawa 2007.