Gary Goodridge

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gary Goodridge
Pseudonim Big Daddy
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1966
Trynidad i Tobago
Obywatelstwo  Kanada
 Trynidad i Tobago
Wzrost 191 cm
Masa ciała 109 (2008) kg
Styl walki MMA
Kategoria wagowa K-1 WGP
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 30 (38)[1]
Zwycięstwa 12 (12)
Przez nokauty 11 (11)
Porażki 17 (24)
Remisy 1 (2)

Gary Henry Goodridge (ur. 17 stycznia 1966) – kanadyjski armwrestler, zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA) i K-1 pochodzący z Trynidadu i Tobago.

Sportowa kariera[edytuj]

Do Kanady wyemigrował w 1972 roku. W latach 80. i 90. był jednym z najlepszych armwresltlerów świata, zdobywając 11 tytułów mistrza Kanady i 9 mistrza globu[2]. Uprawiał również z sukcesami boks, był członkiem kanadyjskiej kadry narodowej[3].

Mieszane sztuki walki[edytuj]

Karierę w profesjonalnym MMA zaczynał w Ultimate Fighting Championship. Zadebiutował w lutym 1996 roku na turnieju UFC 8. Doszedł w nim do finału, w którym przegrał przez poddanie z Donem Fryem. W grudniu wystartował również w UFC 10 – odpadł w półfinale w walce z Markiem Colemanem.

6 czerwca 1997 wygrał brazylijski turniej vale tudo International Vale Tudo Championship (IVC). Jeszcze w tym samym roku w październiku wystąpił na pierwszej w historii gali PRIDE FC, nokautując rosyjskiego mistrza sambo Olega Taktarowa. Z organizacją tą był związany przez niemal 6 lat, do 2003 roku. W latach 2005-2007 występował w HERO'S. Od 2008 roku był wolnym agentem.

K-1[edytuj]

Pierwsze dwie walki w organizacji K-1 (obie przegrane) stoczył w 1999 roku. Regularne występy rozpoczął dopiero od sierpnia 2002 roku, kiedy sensacyjnie znokautował Mike'a Bernardo (kilka miesięcy później sam został przez niego znokautowany w kontrowersyjnej walce rewanżowej).

Dwukrotnie wystąpił w walce rezerwowej podczas Finału K-1 World GP: w 2004 roku znokautował Cyrila Abidi, a w 2005 przegrał z Glaube Feitosą.

Największy sukces w K-1 odniósł w lipcu 2005 roku, gdy zwyciężył w turnieju K-1 World GP na Hawajach. Pokonał wtedy wszystkich trzech rywali przed czasem (w finale Yūsuke Fujimoto)[4].

Po raz ostatni wystąpił dla K-1 w sierpniu 2007 roku, gdy został znokautowany w Hongkongu przez Choi Hong-mana.

Schyłek[edytuj]

Od marca 2007 roku nie zdołał wygrać żadnej z 16 swoich kolejnych walk (1 remis i 15 porażek). Po raz ostatni wystąpił w grudniu 2010 roku w Bułgarii, gdy został znokautowany w walce MMA. Liczne ciosy w głowę i nokauty, których doznał w trakcie swej kariery (w sumie został znokautowany co najmniej 24 razy), ciężko odznaczyły się na jego zdrowiu. Cierpi m.in. na encefalopatię bokserską[5].

Osiągnięcia[edytuj]

Kick-boxing:

  • 2006: K-1 World GP w Las Vegas – 2. miejsce
  • 2005: K-1 World GP na Hawajach – 1. miejsce
  • 2004: K-1 World GP w Las Vegas (GP USA) – 2. miejsce

Mieszane sztuki walki:

  • 1997: IVC 1 – 1. miejsce
  • 1996: UFC 8 – 2. miejsce

Przypisy

  1. Bilans walk w cyklu K-1 WGP. W nawiasie: ogółem w zawodowym kick-boxingu i dyscyplinach pokrewnych. Stan na 10.09.2009
  2. Catching up with Gary Goodridge (ang.). [dostęp 2009-09-10].
  3. Gary Goodridge Interview (ang.). [dostęp 2009-09-10].
  4. Monty DiPietro: Goodridge & Penn Win at K-1 World GP in Hawaii (ang.). k-1.co.jp. [dostęp 2009-09-10].
  5. Dave Walsh: Gary Goodridge Blames K-1 Fights for a Career's Worth of Brain Damage (ang.). liverkick.com, 13 lutego 2012. [dostęp 2012-02-15].

Linki zewnętrzne[edytuj]