Golgota wrocławska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Golgota Wrocławska)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Golgota Wrocławska
Reżyseria Jan Komasa
Scenariusz Krzysztof Szwagrzyk
Piotr Kokociński
Główne role Adam Ferency
Marcin Sztabiński
Piotr Głowacki
Katarzyna Maciąg
Muzyka Michał Jacaszek
Dekoracje i kostiumy Barbara Komosińska
Elżbieta Terlikowska
Typ spektaklu dramat
Język polski
Data premiery 3 listopada 2008
rok produkcji: 2008
Miejsce premiery Scena Faktu Teatru Telewizji

Golgota Wrocławskaspektakl telewizyjny Sceny Faktu Teatru Telewizji z 2008 roku w reżyserii Jana Komasy. Jego scenariusz napisany był przez historyka Krzysztofa Szwagrzyka i scenarzystę Piotra Kokocińskiego[1]. Spektakl opowiada historię Henryka Szwajcera, skazanego w 1949 roku na śmierć w pokazowym procesie o zdradę PRL oraz odkrywanie tejże przez młodego historyka w roku 1993.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Golgota wrocławska to wielowątkowy spektakl w formie filmowej, oparty na faktach. Fabuła dotyczy brutalnego śledztwa i sfingowanego procesu w latach 1948-49, podczas największego terroru komunistycznego. 45 lat później – w 1994 roku – młody nauczyciel (postać inspirowana osobą Krzysztofa Szwagrzyka – znanego historyka) pisze doktorat. Podczas pracy przez przypadek natrafia w archiwum na nigdy niewysłane listy pożegnalne skazanych na śmierć. Postanawia je wysłać, a o ofiarach m.in. autorach tych listów, zrobić wystawę, co spotyka się z ogromnymi kontrowersjami. Jednocześnie w filmie ukazane jest śledztwo toczące się w latach 1948-1949, podczas którego oficer śledczy Feliks Rosenbaum próbuje wymusić przyznanie się do fikcyjnej winy trzech podejrzanych – Henryka Szwejcera, Heinza Gerlicha i Władysława Czarneckiego. Jak się okazuje, śledztwo jest dla Rosenbauma trudniejsze niż przypuszczał. Aktorzy pracowali na autentycznych dokumentach – listach skazanych na karę śmierci. Autentyczny jest również list z pogróżkami, który dostał Krzysztof Szwagrzyk po napisaniu doktoratu. Prawdziwa jest też scena z telefonem od żony prokuratora, który zmarł wskutek wrażeń, jakie wywołała wystawa Krzysztofa.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2009 roku, spektakl nominowany został do trzech nagród Złotej Nimfy (za film, reżyserię i główną rolę – dla P. Głowackiego) na festiwalu filmów telewizyjnych w Monte Carlo[2]. Spektakl dostał również Wyróżnienie na Festiwalu Telewizyjnym w Chicago (Hugo Awards) 2009[3].

Na IX Festiwalu Dwa Teatry w Sopocie spektakl otrzymał Grand Prix, nagrodę aktorską dla A. Woronowicza, nagrodę za zdjęcia, oryginalny polski tekst dramatyczny i montaż, jak i Nagrodę Honorową im. Krzysztofa Zaleskiego dla twórców przedstawienia[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]