Gwardia Ruchoma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gwardia Ruchoma – powołana w czasie powstania listopadowego przez dyktatora Józefa Chłopickiego 6 grudnia 1830.

Utworzona dla wspierania działań wojska. Wyłoniona z rezerw Straży Bezpieczeństwa, liczyła 80 batalionów. Każde województwo było zobowiązane "dostarczyć" 10 batalionów po 1000 ludzi. Z szeregów gwardii uzupełniano stan istniejących pułków i tworzono nowe.[1] Według instrukcji do obowiązków jej dowódców należało m. in. organizowanie wywiadu o ruchach nieprzyjacielskich, utrzymywanie łączności z innymi oddziałami, urabianie poprawnych stosunków z miejscową ludnością, szkolenie podkomendnych, sprawy zaopatrzenia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z. Gloger Encyklopedia staropolska PW Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, reprint wydania 1900 - 1903, str. 223

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie, przewodnik po zasobie, t. II, Epoka porozbiorowa, Warszawa 1998