Halina Szparowska-Gąsiorowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Halina Szparowska-Gąsiorowska pseud. Halinka (ur. 29 września 1917 w Czerkasach, zm. 1 września 1973 w Warszawie) – lekarka weterynarii, kapitan WP, powstaniec warszawski.

Córka Juliana Szparowskiego. W 1921 przeniosła się z rodzicami do Warszawy, gdzie w 1936 skończyła gimnazjum im. Narcyzy Żmichowskiej i studiowała na wydziale weterynarii UW do wybuchu wojny. W 6. klasie gimnazjum związała się z ruchem lewicowym, podczas studiów wstąpiła do OMS „Życie”, a w 1937 do SD. Podczas okupacji działała najpierw w grupie akademickiej „życiowców”, potem w grupie „biuletynowców”, kolporterka prasy konspiracyjnej. Od 1941 członkini ZWW, kierowała techniką i kolportażem w Warszawie. IV 1940 - X 1942 pracowała w Ośrodku Zdrowia Zarządu Miejskiego w Warszawie, od stycznia 1942 aktywna działaczka PPR, od grudnia 1942 kierowała tajną drukarnią „Głosu Warszawy” - organu Komitetu Warszawskiego PPR, gdzie poznała zecera Tadeusza Gąsiorowskiego (członka PPR i GL), za którego wyszła za mąż. Wstąpiła do AL i walczyła w powstaniu warszawskim, była łączniczką na Starym Mieście, a potem Sztabu Żoliborskiego i Oddziału AL w Kampinosie. Pod koniec X 1944 podczas przechodzenia przez linię frontu została ciężko ranna w nogę, którą potem amputowano. Od 1 IV 1945 do 30 XI 1946 pracowała w KC PPR, potem kontynuowała studia weterynaryjne, które skończyła w 1951. Do 1973 pracowała jako doktorantka, potem starsza asystent i starszy wykładowca w Instytucie Weterynarii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW). Od 1945 w Zarządzie Głównym (ZG) Związku Uczestników Walki Zbrojnej o Niepodległość i Demokrację, później w ZBoWiD jako kapitan WP. Była odznaczona m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Medalem za Warszawę 1939-1945[1] i Krzyżem Partyzancki. Zmarła śmiercią tragiczną.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia - Monitor Polski, monitorpolski.gov.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 2, Warszawa 1987.