Henryk Brun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Brun
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1888
Warszawa
Data i miejsce śmierci 21 czerwca 1940
Palmiry
Poseł II kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 1928
do 1930
Przynależność polityczna BBWR
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)
Tablica upamiętniająca Henryka Bruna na grobie rodzinnym, cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie

Henryk Stanisław Brun (ur. 15 kwietnia 1888 w Warszawie, zm. 21 czerwca 1940 w Palmirach) – polski przemysłowiec, poseł na Sejm RP z ramienia BBWR, Prezes Stowarzyszenia Kupców Polskich i Naczelnej Rady Zrzeszeń Kupiectwa Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Wyższą Szkołę Handlową w Dreźnie. W 1920 jako ochotnik wstąpił do artylerii konnej i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Był współwłaścicielem firmy "Krzysztof Brun i Syn" i Towarzystwa Przemysłowo-Handlowego "Block i Brun". Pełnił funkcję prezesa zarządu Fabryki Wyrobów Metalowych "Pelikan SA". Równocześnie wchodził w skład zarządu fabryki "Wulkan SA", Towarzystwa dla Handlu Rurami, był członkiem Rady Banku Polskiego. Od 1928 członek sekcji ds. gospodarczych i sekcji ds. samorządowych i administracyjnych Regionalnej Grupy BBWR w Warszawie. Będąc wiceprezesem Izby Przemysłowo-Handlowej w Warszawie zainicjował powstanie Instytutu Praktycznej Wiedzy Handlowej im. Senatora Stanisława Bruna. W 1936 został wybrany na prezesa Stowarzyszenia Kupców Polskich w Warszawie i jednocześnie prezesa Rady Naczelnej Zrzeszeń Kupiectwa Polskiego. Rok później został przewodniczącym Kongresu Kupiectwa Polskiego. W 1937 wszedł w skład prezydium Sektora Miejskiego OZN. We wrześniu 1939 został kierownikiem Wydziału Gospodarczego Komendy Głównej Straży Obywatelskiej.

Aresztowanie i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Henryka Brun uwięziono 11 kwietnia 1940 ponieważ będąc reprezentantem polskich sfer gospodarczych odmówił podpisania zgody na "niewymuszone" opodatkowanie na rzecz hitlerowskich Niemiec i przekazania "darowizny" warszawskich ewangelików na budowę domu wypoczynkowego SS. Przebywał na Pawiaku[1].

Zginął zamordowany przez niemieckich narodowych socjalistów podczas akcji eksterminacji polskiej inteligencji tzw. Zbrodni w Palmirach[2]. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leon Wanat, Za murami Pawiaka, Warszawa 1985, s. 347.
  2. Biogram

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzwonkowski Włodzimierz,"Parlament Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1927", Warszawa 1928

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]