Henryk II (hrabia Nassau)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk II
hrabia Nassau
Okres panowania od 1198
do 1250/1251
Poprzednik Walram I
Następca Walram II i Otto I
Dane biograficzne
Data urodzenia 1190
Data śmierci przed 25 stycznia 1251
Ojciec Walram I
Matka Kunegunda z Ziegenhain
Żona Matylda z Geldrii
od przed 1221
do po 1247
Dzieci Walram I, Otto I, Ruprecht, Henryk, Gerard, Jutta, Jan, Katarzyna, Elżbieta

Henryk II nazywany Bogatym (ur. w 1190, zm. przed 25 stycznia 1251) – hrabia Nassau od 1198, dziadek króla Niemiec Adolfa z Nassau.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Henryk był synem hrabiego Nassau Walrama I oraz Kunegundy, córki hrabiego Ziegenhain Poppona II. Po śmierci ojca w 1198 został hrabią Nassau. Toczył spory z arcybiskupami Moguncji i arcybiskupami Trewiru. W sporach o tron niemiecki popierał przez większość czasu Hohenstaufów. W latach 1212–1214 trzymał w niewoli arcybiskupa Trewiru Teodoryka z Wied, który był przeciwnikiem zarówno samego Henryka, jak i Fryderyka II Hohenstaufa. W zamian za poparcie arcybiskupa Kolonii Engelberta z Bergu przeciwko arcybiskupom Moguncji i Trewiru, odstąpił mu w 1224 część swoich posiadłości. Zbudował zamek w Dillenburgu, późniejszą siedzibę jednej z linii dynastii Nassau[1][2].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Przed 1221 Henryk poślubił Mechtyldę, córkę hrabiego Geldrii Ottona I. Para miała liczne potomstwo, w tym:

  • Walram II, hrabia Nassau,
  • Otto I, hrabia Nassau,
  • Ruprecht, rycerz krzyżacki,
  • Henryk, zakonnik,
  • Gerard, kanonik w Liège,
  • Jutta, żona Jana I z Cuyk,
  • Jan, biskup-elekt Utrechtu,
  • Katarzyna, zakonnica,
  • Elżbieta, żona Gerarda III z Eppsteinu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Heinrich II. der Reiche. W: Genealogie Mittelalter: Mittelalterliche Genealogie im Deutschen Reich bis zum Ende der Staufer: Materialsammlung [on-line]. [dostęp 2017-08-16].
  2. Ernst Joachim: Heinrich II.. W: Allgemeine Deutsche Biographie. T. 11. Leipzig: Verlag von Dunckler & Humblot, 1880, s. 547–548.