Henryk Woźniakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wydawcy. Zobacz też: Henryk Woźniakowski – matematyk.
Henryk Woźniakowski
Data i miejsce urodzenia 22 czerwca 1949
Kraków
Zawód publicysta, wydawca
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Stanowisko prezes zarządu Społecznego Instytutu Wydawniczego „Znak” (od 1991)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja)

Henryk Woźniakowski (ur. 22 czerwca 1949 w Krakowie) – polski filolog, publicysta i wydawca, tłumacz, prezes zarządu Społecznego Instytutu Wydawniczego „Znak”.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia z zakresu filologii polskiej i filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1973 pracował w Wydawnictwie Literackim. W 1976 został zatrudniony w redakcji miesięcznika „Znak[1].

Doszedł do stanowiska dyrektora i prezesa zarządu Społecznego Instytutu Wydawniczego „Znak” Sp. z o.o., które objął w 1991. Publikuje recenzje i eseje na tematy społeczne, polityczne i religijne, zamieszczane m.in. w „Znaku”, „Tygodniku Powszechnym”, „Res Publice Nowej” i „Więzi”. Zasiadał w zarządzie Ośrodka Myśli Politycznej. Przełożył na język polski m.in. Rozmyślania o Europie José Ortegi y Gasseta (2006) oraz Sempé i jego świat Jean-Jacques'a Sempé.

Pełnił funkcję zastępcy rzecznika prasowego rządu Tadeusza Mazowieckiego oraz dyrektora generalnego w Urzędzie Rady Ministrów (1989–1990). Należał do założycieli Forum Prawicy Demokratycznej, Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Działa w PEN Clubie, Klubie Inteligencji Katolickiej. Był jednym z fundatorów Polskiej Fundacji im. Roberta Schumana, pełnił funkcję przewodniczącego jej rady programowej. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015[2][3]. Został członkiem rady Fundacji im. Batorego[4].

W 2003 wyróżniony Krzyżem Oficerskim francuskiego Orderu Narodowego Zasługi. W 2011 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Jest synem Jacka Woźniakowskiego, bratem m.in. Róży Thun[6].

Przypisy

  1. Janusz Poniewierski: „W tym znaku zwyciężysz”. Krótka historia miesięcznika „Znak”. Dekada piąta (1986–1996). „Czy przetrwamy upadek komunizmu?”. znak.com.pl. [dostęp 2011-09-26].
  2. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
  3. Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 15 marca 2015. [dostęp 2015-03-15].
  4. Rada i Zarząd Fundacji. batory.org.pl. [dostęp 2017-08-08].
  5. Ordery dla współpracowników KOR. prezydent.pl, 26 września 2011. [dostęp 2011-09-26].
  6. Sylwetka na stronie sejm-wielki.pl. [dostęp 2011-09-26].

Bibliografia[edytuj]