Henryk Woźniakowski (wydawca)
Data i miejsce urodzenia |
22 czerwca 1949 |
---|---|
Zawód, zajęcie |
publicysta, wydawca |
Alma Mater | |
Stanowisko |
prezes zarządu Społecznego Instytutu Wydawniczego „Znak” (1991–2021) |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Henryk Jan Woźniakowski (ur. 22 czerwca 1949 w Krakowie) – polski filolog, publicysta i wydawca, tłumacz, w latach 1991–2021 prezes zarządu Społecznego Instytutu Wydawniczego „Znak”.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ukończył studia z zakresu filologii polskiej i filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1973 pracował w Wydawnictwie Literackim. W 1976 został zatrudniony w redakcji miesięcznika „Znak”[1].
W latach 1991–2021[2] był dyrektorem i prezesem zarządu Społecznego Instytutu Wydawniczego „Znak”. Publikuje recenzje i eseje na tematy społeczne, polityczne i religijne, zamieszczane m.in. w „Znaku”, „Tygodniku Powszechnym”, „Res Publice Nowej” i „Więzi”. Zasiadał w zarządzie Ośrodka Myśli Politycznej. Przełożył na język polski m.in. Rozmyślania o Europie José Ortegi y Gasseta (2006) oraz Sempé i jego świat Jean-Jacques'a Sempégo.
Pełnił funkcję zastępcy rzecznika prasowego rządu Tadeusza Mazowieckiego oraz dyrektora generalnego w Urzędzie Rady Ministrów (1989–1990). Należał do założycieli Forum Prawicy Demokratycznej, Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Działa w PEN Clubie, Klubie Inteligencji Katolickiej. Był jednym z fundatorów Polskiej Fundacji im. Roberta Schumana, pełnił funkcję przewodniczącego jej rady programowej. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015[3][4]. Został członkiem rady Fundacji im. Batorego[5].
W 2003 wyróżniony Krzyżem Oficerskim francuskiego Orderu Narodowego Zasługi. W 2011 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[6][7]. W 2020 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[8].
Zasiadł w kapitule nagrody im. księdza Józefa Tischnera[9].
Jest synem Jacka Woźniakowskiego, bratem m.in. Róży Thun[10].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Janusz Poniewierski. „W tym znaku zwyciężysz”. Krótka historia miesięcznika „Znak” (część IV). „Znak”. Nr 617, październik 2006. [dostęp 2022-09-15].
- ↑ Komunikat o zmianach we władzach Społecznego Instytutu Wydawniczego Znak. wydawnictwoznak.pl, 17 czerwca 2021. [dostęp 2021-08-08].
- ↑ Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
- ↑ Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 15 marca 2015. [dostęp 2015-03-15].
- ↑ Rada i Zarząd Fundacji. batory.org.pl. [dostęp 2017-08-08].
- ↑ M.P. z 2011 r. nr 109, poz. 1101
- ↑ Ordery dla współpracowników KOR. prezydent.pl, 26 września 2011. [dostęp 2011-09-26].
- ↑ M.P. z 2020 r. poz. 631
- ↑ Kapituła. nagrodatischnera.pl. [dostęp 2022-06-17].
- ↑ Sylwetka na stronie sejm-wielki.pl. [dostęp 2011-09-26].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Nota biograficzna na stronie Kongresu Kultury Polskiej. [dostęp 2011-09-26].
- Absolwenci Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego
- Członkowie Kapituły Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Członkowie polskiego PEN Clubu
- Działacze KIK
- Ludzie urodzeni w Krakowie
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności
- Polacy odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Francja)
- Politycy Forum Prawicy Demokratycznej
- Politycy Unii Demokratycznej
- Politycy Unii Wolności
- Polscy publicyści
- Polscy tłumacze literatury francuskojęzycznej
- Polscy tłumacze literatury hiszpańskojęzycznej
- Polscy wydawcy
- Urodzeni w 1949