Hyrkanium
31°43′11″N 35°21′56″E/31,719722 35,365556 Ruiny twierdzy Hyrkanium | |
| Państwo | |
|---|---|
| Położenie | |
| Pasmo | |
| Wysokość |
248 m n.p.m. |
| Rodzaj |
stanowisko archeologiczne |
| Inne |
II lub I wiek p.n.e. – XIV wiek n.e. (okupacja) |
Położenie na mapie Palestyny  | |
| 31°43′11″N 35°21′56″E/31,719722 35,365556 | |
Hyrkanium (arab. Chirbet el-Mird) – jedna z fortec Heroda Wielkiego usytuowana na południe od Jerycha na Pustyni Judzkiej w Dolinie Wady Dekhakha.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Pierwotną twierdzę wzniósł etnarcha Judei Jan Hirkan I, stąd jej nazwa. Około roku 50 p.n.e. zburzyli ją Rzymianie. Herod Wielki we wzniesionej przez siebie fortecy więził wrogów politycznych, m.in. księżniczkę z hasmonejskiego rodu, siostrę Antygona ostatniego władcy z tej dynastii. Na Hyrkanium został pochowany najstarszy syn Heroda Antypater[1][2]. Wymieniana w dziełach Józefa Flawiusza: Dawnych dziejach Izraela oraz Wojnie żydowskiej.
W 492 roku założono tu chrześcijański klasztor Kastellion (aram. Marda, "forteca"). W lipcu 1952 roku Beduini znaleźli tam fragmenty rękopisów.
Rękopisy z Chirbet Mird
[edytuj | edytuj kod]Belgijscy badacze pod wodzą R. de Langhe z Louvain badali wykopaliska od lutego do kwietnia 1953 roku. W cysternach znaleziono fragmenty tekstów napisanych po arabsku, grecku i aramejsku.
Teksty greckie z V-VIII wieku zawierały fragmenty majuskułowe Księgi Mądrości, Ewangelii Marka i Jana oraz Dziejów Apostolskich[3]. Fragmenty Nowego Testamentu zgadzają się z tekstami syropalestyńskimi[4].
Znaleziono ponadto fragment Andromachy Eurypidesa, starszy o 600 lat od tekstów dotąd znanych.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Michael Grant: Herod Wielki. Warszawa: Wydawnictwo Cyklady, 2000, s. 93-94. ISBN 83-86859-51-2.
- ↑ Jan Klinkowski: Herod Wielki i jego epoka. Wrocław: TUM - Wydawnictwo Wrocławskiej Księgarni Archidiecezjalnej, 2007, s. 82-83. ISBN 978-83-7454-068-1.
- ↑ Raymond E. Brown, Apokryfy i rękopisy znad Morza Martwego, w : Raymond E. Brown, Joseph A. Fitzmyer, Roland E. Murphy Katolicki Komentarz Biblijny, Vocatio, Warszawa 2004, ss. 1653, ISBN 83-7146-080-5
- ↑ Kevin G. O'Connell, Apokryfy i rękopisy znad Morza Martwego, w Raymond E. Brown, Joseph A. Fitzmyer, Roland E. Murphy Katolicki Komentarz Biblijny, Vocatio, Warszawa 2004, s. 1684, ISBN 83-7146-080-5
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Adolf Grohmann, Arabic Papyri from Hirbet El-Mird, Publications universitaires, Louvain, 1963
