II bitwa o Forty Dagu (1859)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa o Forty Dagu (1859)
Wojny opiumowe
Ilustracja
Czas 1859
Miejsce Forty Dagu
Terytorium Chiny
Wynik Zwycięstwo chińskie
Strony konfliktu
Wielka Brytania Chiny
Dowódcy
James Hope Sengge Rinchen
Siły
6 fregat
10 kanonierek
5 transportowców
4000 ludzi
60 dział
Straty
3 kanonierki zatopione
3 uszkodzone
90 zabitych
345 rannych
nieznane
II wojna opiumowa (1856-1860)

Bogue (1856) - Rzeka Perłowa (1856) - Kanton (1856) - Kanton (1857) - Forty Dagu (1858) - Forty Dagu (1859) - Forty Dagu (1860) - Zhangjiawan (1860) - Baliqiao (1860)

Bitwa o Forty Dagu 1859.

Do bitwy doszło w czerwcu 1859 r. kilka miesięcy po pierwszej bitwie o Forty Dagu (1858) i podpisaniu przez Chiny układu pokojowego z państwami europejskimi. Flota brytyjsko-francuska licząca 22 okręty popłynęła rzeką Peiho w rejon Fortów Dagu napotykając po drodze zaporę z drewnianych bali połączonych łańcuchami. Dnia 25 czerwca 10 kanonierek rozpoczęło próbę przeprawy przez zaporę. W odpowiedzi działa chińskie z fortu ostrzelały Brytyjczyków zabijając i raniąc 17 żołnierzy. Równocześnie artyleria z pozostałych okrętów brytyjskich ostrzelała pozycje chińskie na brzegu. Po osłabieniu obrony przeciwnika kadm. James Hope wysłał desant w liczbie 1100 żołnierzy. Chińczycy odpowiedzieli gwałtowną salwą zatapiając 3 kanonierki, 3 uszkadzając i zabijając 90 żołnierzy. 345 wśród nich Hope zostało rannych. Tonących marynarzy uratowała amerykańska kanonierka „Toey Wan”. Również i ją Chińczycy ostrzelali, raniąc dwie osoby. Stany Zjednoczone były neutralne, a kapitan okrętu pytany, dlaczego to zrobił odpowiedział: „Krew jest gęstsza, niż woda”.[1] Porażka zmusiła flotę brytyjską do przerwania walki i powrotu do Szanghaju.


Źródło

  • Leksykon bitew świata, Wyd. Almapress, Warszawa 2004.

Przypisy

  1. R.G.Grant 1001 bitew s.604