If Buildings Could Talk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
If Buildings Could Talk
Rok produkcji 2010
Data premiery 26 sierpnia 2010
Czas trwania 12 minut
Reżyseria Wim Wenders
Muzyka Thom Hanreich
Montaż Toni Froschhammer
Produkcja Erwin M. Schmidt

If Buildings Could Talk (pl. "Gdyby budynki potrafiły mówić") – krótkometrażowy film Wima Wendersa, przygotowany jako instalacja wideo na 12. Międzynarodowe Biennale Architektury w Wenecji na zamówienie biura architektonicznego SANAA. Obraz poświęcony jest budynkowi Rolex Learning Center w Lozannie, zaprojektowanemu przez SANAA[1], trwa 12 minut[2].

Tematem filmu jest sposób w jaki budynki oddziałują na ludzi[1]. Składa się ze scen przedstawiających ludzi spędzających czas w Rolex Learning Center, scenom tym towarzyszy monolog, w którym budynek opowiada o sobie oraz muzyka Thoma Hanreicha [3]. Film nakręcony jest w technice 3D; reżyser zdecydował się na nią, aby lepiej oddać charakter przestrzeni i dać widzowi złudzenie chodzenia po budynku. Film kręcony był przez kilka dni[3].

Przypisy

  1. a b E-architect. If Buildings Could Talk. (ang.). [dostęp 2011-09-10].
  2. Neue Road Movies. If Buildings Could Talk (ang.). [dostęp 2011-09-10].
  3. a b Interview: Wim Wenders about his latest project (ang.). [dostęp 2011-09-10].