Immobilizer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Immobiliser (ang.) lub Immobilizer (ameryk.) - wym. imobilajzer - stosowane m.in. w samochodach, elektroniczne zabezpieczenie przed niepowołanym uruchomieniem pojazdu.

Z technicznego punktu widzenia jest to elektroniczny kod zapisany na płytce elektronicznej (najczęściej urządzenie to jest wbudowane w kluczyku lub jest to dodatkowa "pestka", którą przykłada się do zamontowanego czytnika). Występują również rodzaje immobilisera, gdzie nie potrzeba fizycznego kontaktu transpondera z układem elektronicznym — są to immobilisery zbliżeniowe.

Opis działania immobilisera w pojazdach samochodowych[edytuj | edytuj kod]

Po włożeniu kluczyka z wbudowanym transponderem (nadajnikiem) do stacyjki i włączeniu zapłonu następuje wymiana sygnałów (danych). Sygnał z kluczyka wysyłany jest do immobilizera (do urządzenia sterującego). Sygnał ten jest analizowany; gdy sygnał się zgadza, immobiliser przesyła swój sygnał do kluczyka zapłonu, który uruchamia w transponderze proces obliczeniowy (sprawdzający). Gdy sygnały są identyczne (w transponderze i urządzeniu sterującym immobilizera) kluczyk zostaje uznany za właściwy. Wówczas immobiliser i urządzenie sterujące pracą silnika wymieniają się sygnałami kodowymi; jeśli są zgodne następuje zwolnienie blokady i można uruchomić silnik. Blokady mogą być różne. Najczęściej występuje odcięcie zasilania pompy paliwowej, przez co paliwo nie płynie do silnika lub odcięcie zapłonu, ewentualnie (bardzo rzadko) odcięcie całej elektroniki. Cała wymiana danych (pomiędzy transponderem, immobilizerem i urządzeniem sterującym pracą silnika) trwa kilka milisekund.

Na blacie licznika, rzadziej na desce rozdzielczej umieszczona jest kontrolka sygnalizująca stan immobilizera.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Anton Herner & Hans-Jürgen Riehl, Elektrotechnika i elektronika w pojazdach samochodowych, Tytuł oryginału: Der sichere Weg zur Meisterprüfung im Kfz-Techniker-Handwerk ISBN 83-206-1478-3