Przejdź do zawartości

Iori

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Iori
Ilustracja
Kontynent

Azja

Państwo

 Gruzja
 Azerbejdżan

Długość 320 km
Powierzchnia zlewni

4600 km²

Źródło
Miejsce Góra Borbalo
Wysokość

2600

Współrzędne

42°20′39,6″N 45°14′36,0″E/42,344340 45,243330

Ujście
Recypient Zbiornik Mingeczaurski
Współrzędne

41°02′03,0″N 46°30′10,7″E/41,034180 46,502980

Mapa
Mapa rzeki
Położenie na mapie Gruzji
Mapa konturowa Gruzji, po prawej znajduje się punkt z opisem „źródło”, natomiast w prawym dolnym rogu znajduje się punkt z opisem „ujście”

Iori[1] (gruz. იორი; azer. Qabırlı) – rzeka w Gruzji i Azerbejdżanie, lewy dopływ Kury[2]. Wypływa z góry Borbalo na wysokości 2600 m n.p.m., liczy 320 km długości, zaś jej zlewnia – 4,6 tys. km²[3]. Płynie w kierunku południowo-wschodnim[4].

Większość, bo 88,4% długości rzeki obejmuje Gruzję (313 km w Gruzji, 7 km w Azerbejdżanie)[2]. Na obszarach, na których Iori wylewa, można napotkać topole[5]. Iori wylewa w okresie wiosennym wskutek roztopu śniegów i intensywniejszych opadów, które zwykle zaczynają się w marcu. Rzeka wpada do Zbiornika Mingeczaurskiego[2]. Deltę rzeki porastają tamaryszki i szuwary[5].

Tradycyjnie rzeka Iori była używana, podobna jak wody Alazani, do nawadniania[3]. W Gruzji są 3 (stan w 2007) zbiorniki na rzece Iori używane do nawadniania: Sioni (325 mln m³); Zbiornik Tbiliski[1] (308 mln m³) i zbiornik Dalimta (180 mln m³). Gruzińskie Ministerstwo Środowiska ocenia stan rzeki pod kątem zanieczyszczeń jako „dobry”[2].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Nazewnictwo geograficzne świata. T. Zeszyt 5. Azja Środkowa i Zakaukazie. Warszawa: Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza granicami Polski, 2005. ISBN 83-239-9019-0.
  2. a b c d 4. W: Our waters: joining hands across borders. Nowy Jork & Geneva, 2007: 2007, s. 100–101.
  3. a b Climate Change and Agriculture in Kakheti Region. Tbilisi: 2014.
  4. Thick-Skin-Dominated Orogens: From Initial Inversion to Full Accretion. M. Nemčok, A. Mora, J.W. Cosgrove (red.). Geological Society of London, 2013, s. 174. ISBN 1862393585.
  5. a b Potential Analysis for Further Nature Conservation in Azerbaijan. Sebastian Schmidt (red.). Geozon Science Media, 2009, s. 86, 87. ISBN 978-3-941971-01-1.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]