Izba Najwyższa Wojenna i Administracji Publicznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Izba Najwyższa Wojenna i Administracji Publicznej – tymczasowy organ polskiej władzy państwowej utworzony w Warszawie z inicjatywy Józefa Wybickiego 5 grudnia 1806 roku na terytorium zaboru pruskiego opanowanego przez wojska francuskie. Powołana w miejsce kamery warszawskiej.

Izbę powołał namiestnik Napoleona Joachim Murat. W jej skład weszło 20 członków z prezydentem Ludwikiem Gutakowskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]