Izoterma LGD

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Izoterma LGD (izoterma Lopez-Gonzaleza i Dietza) – 2-parametrowe równanie, które opisuje adsorpcję wielowarstwową na powierzchni homogenicznej (energetycznie jednorodnej). Jest prostą izotermą adsorpcji o charakterze eksperymentalnym, powstałą w wyniku spostrzeżenia, że dane izoterm doświadczalnych dobrze opisywanych w obszarze niskich i średnich ciśnień względnych x (z reguły od 0,05 do 0,4) przez znane izotermy teoretyczne leżą zwykle pomiędzy nimi. Przewidywania dalszego przebiegu (x > 0,4) za pomocą izotermy BET dawały zbyt wysokie wartości adsorpcji, natomiast dla izotermy Hüttiga przewidywania były zbyt niskie. Stąd badacze zaproponowali stosowanie prostego równania będącego w istocie średnią arytmetyczną równań izoterm BET i Hüttiga:

gdzie:

Okazało się, że taka prosta 2-parametrowa izoterma zadziwiająco dobrze pasowała do wielu izoterm eksperymentalnych. Wytłumaczeniem może być to, że izoterma BET zwykle przewiduje zbyt silną adsorpcję w obszarze tworzenia wielowarstwy, podczas gdy izoterma Hüttiga z reguły zaniża przewidywania.

Stosunkowo niedawno zaproponowano bardzo podobne równanie, izotermę LGDa, będące w istocie analitycznym przybliżeniem izotermy LGD. Zaletą tego równania jest ułatwiona analiza jego właściwości:

Równania LGD i LGDa mogą być stosowane jako izotermy lokalne przy opisie adsorpcji na powierzchni heterogenicznej (energetycznie niejednorodnej) za pomocą ogólnego równania całkowego.