Jan Krysiński (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Krysiński
Ilustracja
Leliwa herb Krysińskich
generał brygady generał brygady
Data urodzenia 1770
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1837
Warszawa
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy wojna polsko-rosyjska 1792, Insurekcja kościuszkowska, Wojny napoleońskie, Powstanie listopadowe
Odznaczenia
Order św. Anny, Virtuti Militari

Jan Krysiński herbu Leliwa (ur. 1770 Warszawa - zm. 1837 Warszawa). Brat gen. Franciszka Krysińskiego. Generał brygady powstania listopadowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mimo polskobrzmiącego nazwiska wywodził się z żydowskiej grupy religijnej frankistów, spolszczonej w końcu XVIII wieku[1].

Służbę wojskową rozpoczął w 1791 w korpusie inżynierów koronnych. Nobilitowany w 1793. Uczestnik wojny przeciwko interwencji rosyjskiej w 1792. Walczył w powstaniu kościuszkowskim 1794. Krótko potem służył w Legionach Polskich we Włoszech. Od 1807 w stopniu kapitana w Armii Księstwa Warszawskiego. Jako szef batalionu walczył w 1809 przeciwko najazdowi Austriaków.

Kampanię moskiewską 1812 odbył jako major pułku artylerii konnej. W 1813 bronił twierdzy Modlin.

Od 1815 w Armii Królestwa Polskiego w stopniu pułkownika. Początkowo pełniący obowiązki dowódcy Brygady Artylerii. W latach 1820 - 1830 szef rachunkowości Dyrekcji Artylerii.

Po wybuchu powstania listopadowego uczestniczył w fortyfikowaniu Warszawy, potem komendant twierdzy Zamość. Uzyskał w maju 1831 awans na generała brygady. Jako komendant twierdzy pokazał swój talent dowódczy i organizatorski. Kapitulował w Zamościu po uporczywej obronie.

Konsekwencji za udział w powstaniu nie poniósł w uznaniu żołnierskiej postawy. Po klęsce powstania powrócił do Warszawy, gdzie zmarł 18 lipca 1837 roku i został pochowany na Powązkach w grobowcu rodzinnym.

Był członkiem loży wolnomularskiej Świątynia Izis w 1811/1812 roku[2].

Był odznaczony Orderem Virtuti Militari, Orderem Świętej Anny II klasy[3]. W 1830 roku został nagrodzony Znakiem Honorowym za 30 lat służby[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

H. P Kosk Generalicja polska t. 1 wyd. Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998.