Jarasłau Jeudakimau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jarasłau Jeudakimau
Яраслаў Аляксандравіч Еўдакімаў
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1946
Równe
Typ głosu baryton
Gatunki muzyka popularna
Zawód wokalista
Aktywność od 1975
Wydawnictwo Мелодия АЗГ [C60-27587-88 003]
MTM Ltd.
United Music
CD Land
Астра
Strona internetowa

Jarasłau Jeudakimau (biał. Яраслаў Еўдакімаў, ros. Ярослав Евдокимов, Jarosław Jewdokimow; ur. 22 listopada 1946 w Równem[1]) – urodzony na Ukrainie śpiewak, wykonawca tradycyjnego repertuaru popularnego, mieszkający i tworzący głównie w Rosji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego matka, Anastazja Oczeretowicz, już jako dziewiętnastolatka wskutek represji politycznych trafiła do rówieńskiego więzienia, w którym właśnie urodził się znany na całym świecie śpiewak. W tych strasznych czasach uratować syna przed głodem matce pomogła jej współwięźniarka Zina, żona bohatera wojennego, która karmiła swoje dziecko i Jarosława[2]. Ojciec, Aleksander Jewdokimow, pochodził z obwodu permskiego, rejonu krasnowyszerskiego, i też był represjonowany[3]. Przed tym, jak wyjechał do miejsca odbywania kary, matka oddała syna swoim rodzicom. Trafiła do jednej z kopalni w Norylsku. Spotkała się z Jarosławem dopiero w 1955 roku, kiedy już mogła wrócić do rodzinnej wioski[2].

Jarosław dorastał na Polesiu, w malowniczej wsi Koryst[4] rejonu korzeckiego obwodu rówieńskiego. Wychowywali go babcia Jaryna, ciocia Hanna oraz dziadek Charyton, który był znakomitym kowalem, a do tego śpiewał w chórze cerkiewnym. Już we wczesnym dzieciństwie dziadek zaczął uczyć wnuka kowalstwa, ale przy tym jeszcze śpiewał[3].

Po ukończeniu szkoły podstawowej mimo wrodzonego talentu muzycznego chodził do szkoły zawodowej w Korcu (1964-1965), zdobywając kwalifikację robotniczą[5].

Nadszedł czas iść do wojska (1965-1968)[6]. Chłopak dostał skierowanie do Floty Północnej na półwyspie Kola, do miejscowości Widiajewo koło Siewieromorska. Tylko nie przyjęto go na statek czy łódź podwodną, ponieważ istniało tajne rozporządzenie: dzieci represjonowanych rodziców nie mogą zostać dopuszczone do tajnych obiektów wojskowych[6]. Szeregowy Jewdokimow przez trzy lata służył w batalionie budowlanym, był przodownikiem wojskowego chóru.

Po demobilizacji wrócił do rodzinnej wsi, poszedł pracować w fabryce opon w Dniepropetrowsku, i przez przypadek zaczął występować jako śpiewak w restauracji. Wkrótce ożenił się z dziewczyną z Białorusi i przeniósł się do jej rodzinnych stron.

Samorodny ukraiński muzyk nie miał muzycznego wykształcenia, dlatego przez dłuższy czas nie mógł zostać etatowym pracownikiem filharmonii. Mimo tego na Białorusi muzyczna kariera śpiewaka znalazła godną kontynuację. Wtedy dla młodego śpiewaka wszystko było nowością – na widowni słuchali go setki osób. Do dzisiaj pamięta strach przed wyjściem na scenę. Ale widzowie przyjęli debiutanta bardzo życzliwie, bo Jarosław śpiewał z całego serca, i to szczególnie spodobało się publiczności. Do filharmonii nadeszło dużo listów z podziękowaniami dla Jewdokimowa. Za Jarosławem wstawił się cały zespół koncertowy, i został pracownikiem filharmonii. Od 1975 roku był solistą-wokalistą Filharmonii Mińskiej[7][8]. Popularność śpiewaka wśród publiczności rosła z koncertu na koncert. Mimo tego Jarosław był świadomy tego, że wrodzone zdolności – to dobrze, ale wokalista potrzebuje też przygotowania zawodowego. Znalazł nauczyciela śpiewu – Włodzimierza Buczela[3]. Przez trzy lata uczył się u mistrza i jednocześnie pracował jako solista Zespołu pieśni i tańca Białoruskiego okręgu wojskowego (1977-1980)[7][8][9].

W przededniu 9 Maja śpiewak wziął udział w państwowym koncercie, na którym był obecny pierwszy sekretarz KC Komunistycznej Partii Białorusi Piotr Maszerow. Byłego partyzanta zachwyciła piosenka „Pole pamięci”, którą emocjonalnie wykonał Jarosław. Wzruszenie pierwszej osoby Republiki było tak duże, że wydał polecenie nadać Jewdokimowowi tytuł Zasłużonego artysty Białoruskiej SRR.

Nowina o utalentowanym śpiewaku doleciała do Moskwy. Olga Mołczanowa z Centralnej Telewizji zaprosiła Jewdokimowa do najbardziej popularnych audycji – „Stańmy w koło”, „Zaśpiewajmy, przyjaciele!” W 1979 roku Jarosław zostaje laureatem konkursu „Z piosenką przez życie”.

Głos śpiewaka często można usłyszeć w audycjach radiowych. Jarosław kończy zawodową szkołę muzyczną ze specjalności wokalistyka (1978-1980)[7] i zostaje solistą republikańskiego radia i telewizji (1980-1990)[7][8].

Jarosław Jewdokimow niejednokrotnie występował na festiwalu „Słowiański Bazar” (Witebsk, Białoruś), był także członkiem jury (1993)[10].

W 1998 r. śpiewak był gościem festiwalu „Złoty Szlagier” (Mohylew, Białoruś)[11].

Występował gościnnie za granicą – we Francji, Niemczech, Norwegii, Polsce, Czechosłowacji, Islandii, Szwajcarii, Szwecji.

Płyta „Wsio sbudietsa” (1988) – debiut na wytwórni płytowej „Melodia”. Jednak nazwisko wykonawcy już było dobrze znane publiczności i jego twórczość znalazła szczególne miejsce w sercu milionów wielbicieli melodyjnej, lirycznej, natchnionej piosenki. I nie tylko głos śpiewaka, lecz także otwartość jego serca na dobro oraz szczerość i serdeczność intonacji bez wątpienia znajdują odpowiedni odzew.

Jarosław dużo występuje gościnnie, jest w najlepszej formie wokalnej i fizycznej.

Jarosław Jewdokimow ma niezwykłą barwę głosu – głęboki, wyraźny, liryczny baryton, w którego brzmieniu występuje ton podstawowy oraz kilka wyższych alikwotów. Im więcej tych dodatkowych tonów, tym bardziej wyraźna jest paleta barw głosu. Skala głosu – dwie oktawy. Istotne znaczenie ma elastyczność, ruchliwość głosu, umiejętność łatwo go zmieniać, ponieważ dla dobrze wyćwiczonego głosu jest właściwa różnorodność barwy – śpiewak może śpiewać basem lub tenorem. Jarosław posiada nienaganną technikę śpiewu i dykcję. Pod względem siły głosu porównywano go do Carusa, eksperci zapowiadali mu karierę śpiewaka operowego, lecz Jarosław wybrał piosenkę ludową i autorską.

Szlagerami stały się wykonane przez niego piosenki napisane wspólnie ze znanymi kompozytorami – E.Zaryckim, L.Zachlewnym, A.Morozowem, W.Okorokowem, W.Dobryninem, I.Matetą, G. Tatarczenką oraz poetami - G.Burawkinem, N.Hilewiczem, W.Nieklajewem, M.Jaseniem, R.Rożdiestwieńskim, L.Rubalską, A.Poperecznym, W.Wietrową, J.Rybczyńskim, A.Demidenką.

Od 2009 r. Jarosław Jewdokimow jest obywatelem Federacji Rosyjskiej[6].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 17 kwietnia 1980 roku – na podstawie Dekretu Prezydium Rady Najwyższej Białoruskiej SRR nadano tytuł Zasłużonego artysty Białoruskiej SRR[7][8]
  • 13 lipca 1987 roku - na podstawie Dekretu Prezydium Rady Najwyższej Białoruskiej SRR nadano tytuł honorowy Narodowego artysty Białoruskiej SRR[7][8]
  • 15 lutego 2006 roku – na podstawie Dekretu Prezydenta Federacji Rosyjskiej nadano tytuł honorowy Zasłużonego artysty Federacji Rosyjskiej[12]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1988 – Wsio sbudietsa;
  • 1994 – Nie rwi rubachu – piosenki W.Okorokowa (CD);
  • 2002 – Fantazer – piosenki A.Morozowa (CD);
  • 2002 – Cełuju twoju ładoń (CD);
  • 2006 – Za biełoju riekoj (CD);
  • 2008 – Jarosław Jewdokimow i duet „Słodka jagoda”. Najlepsze piosenki ukraińskie i kozackie (CD);
  • 2012 – Wozwraszczenije w osień (CD).

Jarosław Eudokimow został wyróżniony w unikatowym projekcie internetowym „Nowa Ukraina”[13].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Piosenka Piśmo iz 45-go (w albumie Igor′ Łuczenok. Piesni i instrumientalnaja muzyka, „Miełodija”, 1983);
  • Piosenki: Snimok w gazietie i Połynnaja rostań (w zbiorze Piesnia o Rodinie, „Miełodija”, 1987);
  • Piosenki: Majskij wals, Bierieg junosti, Snimok w gazietie, Kwietka szczastcia, I poka na ziemle suszczestwujet lubow′ (w albumie I poka na ziemle suszczestwujet lubow′ I. Łuczanka, „Miełodija”, 1988);
  • Piosenki: Nabat tiszyny, Piśmo iz 45-go, Tak priszła k nam pobieda (w zbiorze LP Piśmo iz 45-go, „Miełodija”, 1985)[3].

Jarasłau Jeudakimau wystąpił także w teledysku Tolko nocz′[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Артист Ярослав Евдокимов рассказал «ОГ» о своих корнях Областная газета, 12 ноября 2013
  2. a b [1] На Рівненщині посвідку на постійне проживання отримала мати Ярослава Євдокимова, Народного артиста Білорусі
  3. a b c d e Encykłapiedyja. s. 105.
  4. [2] Історична Волинь
  5. [3] Наші випускники
  6. a b c [4] Сайт Ярослава Євдокимова
  7. a b c d e f Учреждение Образования «Минское Государственное Музыкальное Училище Им. М. И. Глинки», para.by [dostęp 2017-11-18].
  8. a b c d e [5] Беларуская энцыклапедыя. Т. 6. – Мн., 1998.с.397.
  9. История | Военный информационный портал Министерства обороны Республики Беларусь, www.mil.by [dostęp 2017-11-18].
  10. [6] Архів фестивалю
  11. [7] Міжнародний музичний фестиваль "Золотий шлягер у Могильові" (Могильов, Білорусь)
  12. [8] Указ Президента РФ від 15.02.2006 N 120
  13. [9] Іміджевий сайт №1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]