Jerzy Golnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Golnik
Tyka
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 17 października 1923
Wieluń
Data i miejsce śmierci 10 sierpnia 1944
Warszawa
Przebieg służby
Stanowiska d-ca I plutonu „Włodek” 1. kompanii „Maciek” batalionu „Zośka”
Główne wojny i bitwy powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)
Grób Jerzego Golnika na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Jerzy Wiktor Golnik ps. Tyka (ur. 17 października 1923 w Wieluniu[1], zm. 10 sierpnia 1944 w Warszawie) – podharcmistrz, podporucznik, uczestnik powstania warszawskiego jako dowódca I plutonu „Włodek” w 1. kompanii „Maciek” batalionu „Zośka” Armii Krajowej. Syn Tadeusza.

Absolwent Gimnazjum im. Stefana Batorego i harcerz 23. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej „Pomarańczarni”. Student tajnej politechniki. Należał do Hufca Mokotów Górny, którym dowodził Tadeusz Zawadzki „Zośka”. Ukończył I turnus tajnej podchorążówki, na II turnus pojechał jako instruktor. Uczestnik akcji rozbicia niemieckiego pociągu pod Szymanowem.

Poległ 10. dnia powstania warszawskiego w walkach na terenie boiska „Skry” na Woli. Miał 21 lat. Pochowany w kwaterach żołnierzy i sanitariuszek batalionu „Zośka” na Wojskowych Powązkach w Warszawie.

Został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 5. Redaktor naukowy Piotr Rozwadowski. Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 2002. ​ISBN 83-11-09261-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]