Joaquín Beltrán

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joaquín Beltrán
Imię i nazwisko Joaquín Beltrán Vargas
Data i miejsce
urodzenia
29 kwietnia 1977
m. Meksyk,  Meksyk
Pseudonim Capi
Pozycja Obrońca
Wzrost 187 cm
Masa ciała 91 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1996–2006
2006–2007
2007–2009
2009–2010
Pumas UNAM
Necaxa
Cruz Azul
Querétaro
315 (15)
27 (1)
70 (2)
51 (2)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1997
1999–2000
1999–2007
 Meksyk U-20
 Meksyk U-23
 Meksyk
4 (0)
? (4)
13 (0)

Joaquín "Capi" Beltrán Vargas (ur. 29 kwietnia 1977 w mieście Meksyk) – meksykański piłkarz pochodzenia hiszpańskiego występujący na pozycji środkowego obrońcy.

Kariera klubowa[edytuj]

Beltrán pochodzi ze stołecznego miasta Meksyk i jest wychowankiem akademii juniorskiej tamtejszego klubu Pumas UNAM. Do pierwszej drużyny został włączony jako dziewiętnastolatek przez szkoleniowca Luisa Floresa i w meksykańskiej Primera División zadebiutował 24 listopada 1996 w wygranym 3:2 spotkaniu z Morelią. Premierowego gola w najwyższej klasie rozgrywkowej strzelił natomiast 27 kwietnia 1997 w wygranych 2:1 derbach z Américą. Od tamtego czasu mimo młodego wieku wywalczył sobie niepodważalne miejsce w wyjściowym składzie, szybko zostając kluczowym zawodnikiem linii defensywy. Niedługo potem został mianowany kapitanem zespołu i – mimo początkowych lat przeciętnej gry drużyny – w późniejszych sezonach był liderem Pumas podczas jednego z najobfitszych w trofea okresów w historii klubu. W październiku 2002, w meczu z wenezuelskim Nacionalem Táchira (2:1), był autorem pierwszego gola strzelonego przez Pumas w historii występów tego zespołu w Copa Libertadores.

W wiosennym sezonie Clausura 2004 Beltrán zdobył z Pumas pierwszy po trzynastu latach przerwy tytuł mistrza Meksyku, zaś kolejne mistrzostwo kraju wywalczył już pół roku później, podczas jesiennego sezonu Apertura 2004. W tym samym roku, jako kapitan ekipy prowadzonej przez Hugo Sáncheza, zdobył również superpuchar Meksyku – Campeón de Campeones oraz triumfował w prestiżowym towarzyskim turnieju o Trofeo Santiago Bernabéu, kiedy to jego zespół pokonał Real Madryt (1:0). W 2005 roku zajął natomiast z Pumas drugie miejsce w superpucharze, dotarł do finału najbardziej prestiżowych rozgrywek północnoamerykańskiego kontynentu – Pucharu Mistrzów CONCACAF oraz południowoamerykańskiego Copa Sudamericana.

Ogółem Beltrán w Pumas spędził dziesięć lat – jest uznawany za jedną z klubowych legend i zapamiętany jako kapitan zespołu z jego "złotej epoki"; z tego powodu otrzymał przydomek "Capi" (zdrobnienie od "Capitán"). Określany jako symbol i ikona klubu, cechujący się wielkim przywiązaniem do barw Pumas. Stworzył słynny duet stoperów w Paragwajczykiem Darío Verónem, trzy razy z rzędu został wybrany w oficjalnym plebiscycie Meksykańskiego Związku Piłki Nożnej najlepszym środkowym obrońcą ligi meksykańskiej – w edycjach Clausura 2003, 2003/2004 i 2004/2005. Opisywany jako waleczny zawodnik, który braki techniczne nadrabiał wielką determinacją i charyzmą. Z drużyny odszedł ze względu na – jak wyjaśnił w jednym z wywiadów – potrzebę nowych wyzwań.

Latem 2006 Beltrán został ściągnięty przez Enrique Lópeza Zarzę – swojego byłego szkoleniowca z Pumas – do prowadzonej przez niego drużyny Club Necaxa z miasta Aguascalientes. Tam spędził rok jako podstawowy piłkarz i kapitan zespołu, w 2007 roku triumfując z nim w rozgrywkach kwalifikacyjnych do Copa LibertadoresInterLidze. Niedługo potem przeniósł się do stołecznego Cruz Azul, gdzie – również nosząc opaskę kapitańską – zdobył wicemistrzostwo Meksyku w sezonie Clausura 2008, sukces ten powtarzając również sześć miesięcy później, w sezonie Apertura 2008. W 2009 roku po raz drugi w karierze dotarł natomiast do finału Ligi Mistrzów CONCACAF. Bezpośrednio po tym odszedł do beniaminka ligi – drużyny Querétaro FC, w której barwach spędził półtora roku bez większych sukcesów jako podstawowy gracz i kapitan. W lipcu 2011, po pół roku bezrobocia, w wieku 34 lat zakończył piłkarską karierę.

Po zakończeniu kariery, w latach 2011–2014, Beltrán pracował jako komentator piłkarski w stacji Televisa Deportes. W listopadzie 2014 został prezydentem sportowym swojego byłego klubu Querétaro FC.

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W 1997 roku Beltrán został powołany przez szkoleniowca José Luisa Reala do reprezentacji Meksyku U-20 na Młodzieżowe Mistrzostwa Świata w Malezji. Tam miał niepodważalne miejsce w wyjściowym składzie, tworząc pewny duet stoperów z Ignacio Hierro i rozegrał wszystkie cztery spotkania w pełnym wymiarze czasowym. Meksykanie odpadli natomiast ze światowego czempionatu w 1/8 finału, pechowo (gol stracony w doliczonym czasie) przegrywając z Francją (0:1).

Dwa lata później Beltrán znalazł się w ogłoszonej przez José Luisa Reala kadrze reprezentacji Meksyku U-23 na Igrzyska Panamerykańskie w Winnipeg. Tam jako jeden z ważniejszych zawodników meksykańskiej ekipy triumfował z nią w męskim turnieju piłkarskim po pokonaniu w finale Hondurasu (3:1) i zdobył złoty medal na igrzyskach. W 2000 roku wziął natomiast udział w północnoamerykańskich eliminacjach do Igrzysk Olimpijskich w Sydney, podczas których miał pewne miejsce w składzie i czterokrotnie wpisał się na listę strzelców – dwa razy w konfrontacji z Kostaryką (5:1), a także po razie w obydwóch spotkaniach z Gwatemalą (1:1 i 5:0). Jego kadra odpadła z rozgrywek w półfinale, ulegając w serii rzutów karnych Hondurasowi (0:0, 4:5 k.) i zajęła dopiero trzecie miejsce w eliminacjach, przez co nie awansowała na olimpiadę.

W seniorskiej reprezentacji Meksyku Beltrán zadebiutował za kadencji selekcjonera Manuela Lapuente, 13 marca 1999 w wygranym 2:1 meczu towarzyskim z USA. W 2001 roku został powołany przez Enrique Mezę na Puchar Konfederacji, gdzie nie rozegrał jednak żadnego spotkania, zaś jego drużyna narodowa z kompletem porażek zajęła ostatnie miejsce w grupie. Wystąpił w jednym (z szesnastu) meczu w ramach udanych dla jego kadry eliminacji do Mistrzostw Świata 2002, nie znalazł się jednak w kadrze na mundial. W 2007 roku, po sześcioletniej przerwie, powrócił do reprezentacji, powołany przez swojego byłego trenera z Pumas – Hugo Sáncheza, lecz rozegrał wówczas jedynie dwa sparingi i ostatecznie karierę w kadrze zakończył na trzynastu występach.

Linki zewnętrzne[edytuj]