Juan Manuel Alejándrez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juan Manuel Alejándrez
Pełne imię i nazwisko Juan Manuel Alejándrez Rodríguez
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1944
San Pedro Tesistan
Data i miejsce śmierci 6 stycznia 2007
Guadalajara
Wzrost 170 cm
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1963–1965 Nacional de Gdl. ?? (1)
1965–1973 Cruz Azul ?? (3)
1973–1977 Jalisco ?? (11)
1977–1978 Atlante 1 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1967–1970  Meksyk 24 (0)

Juan Manuel Alejándrez Rodríguez (ur. 17 maja 1944 w San Pedro Tesistan, zm. 6 stycznia 2007 w Guadalajarze) – meksykański piłkarz występujący na pozycji prawego obrońcy.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Alejándrez rozpoczynał swoją karierę piłkarską w klubie Nacional de Guadalajara, w którego barwach zadebiutował w meksykańskiej Primera División jako dziewiętnastolatek, w sezonie 1963/1964. W tym zespole spędził kolejne dwa lata, lecz mimo regularnej gry nie zdołał odnieść żadnych sukcesów drużynowych, a ponadto na zakończenie rozgrywek 1964/1965 spadł z nim do drugiej ligi meksykańskiej. Bezpośrednio po tym został zawodnikiem ekipy Cruz Azul z siedzibą w stołecznym mieście Meksyk, gdzie szkoleniowiec Raúl Cárdenas szybko uczynił go podstawowym graczem pierwszego składu. W sezonie 1968/1969 wywalczył ze swoim zespołem poczwórną koronę; pierwszy w historii klubu tytuł mistrza Meksyku, krajowy puchar – Copa México, superpuchar – Campeón de Campeones, a także najbardziej prestiżowe rozgrywki kontynentu, Puchar Mistrzów CONCACAF. Podczas następnych rozgrywek, 1969/1970, zanotował za to wicemistrzostwo kraju, natomiast w 1970 roku zdobył drugi w swojej karierze północnoamerykański Puchar Mistrzów, po raz drugi został również mistrzem Meksyku – w sezonie Mexico '70.

Wraz z rozpoczęciem nowej dekady Alejándrez zaczął notować obniżkę formy, a jego pozycja w wyjściowej jedenastce osłabła na rzecz utalentowanego rywala do gry na prawej stronie defensywy, Ignacio Floresa. Wobec tego został relegowany do roli rezerwowego, lecz nie przeszkodziło mu to w zdobywaniu kolejnych trofeów z Cruz Azul – w 1971 roku trzeci raz wygrał Puchar Mistrzów CONCACAF, w sezonie 1971/1972 osiągnął kolejne mistrzostwo Meksyku, a w tym samym roku zajął drugie miejsce w rozgrywkach krajowego superpucharu oraz Copa Interamericana, gdzie jego ekipa okazała się w dwumeczu gorsza od urugwajskiego Nacionalu. Ostatnie osiągnięcie w barwach drużyny Cruz Azul odniósł w rozgrywkach 1972/1973 w postaci czwartego i ostatniego w swojej karierze tytułu mistrza Meksyku. Jest uznawany za jedną z największych legend w historii klubu.

W połowie 1973 roku Alejándrez zdecydował się powrócić do rodzinnego stanu, gdzie podpisał umowę z zespołem Club Jalisco z siedzibą w Guadalajarze. W klubie tym występował jako podstawowy zawodnik przez następne cztery sezony, jednak nie potrafił nawiązać do osiągnięć odnoszonych z Cruz Azul i nie wywalczył żadnego trofeum zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej. Karierę zakończył w wieku 34 lat podczas występów w stołecznej drużynie Atlante FC. Był opisywany jako bardzo waleczny i silny zawodnik, obdarzony świetnym uderzeniem z dystansu. Występował najczęściej na pozycji prawego obrońcy, lecz czasami rozgrywał również spotkania w roli prawoskrzydłowego.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1967 roku Alejándrez znalazł się w składzie olimpijskiej reprezentacji Meksyku na Igrzyska Panamerykańskie w Winnipeg, gdzie jego drużyna wywalczyła złoty medal i triumfowała w męskim turnieju piłkarskim. W 1968 roku został powołany przez szkoleniowca Ignacio Trellesa na Igrzyska Olimpijskie w Meksyku. Tam pełnił rolę kluczowego punktu swojej kadry narodowej i rozegrał w niej wszystkie sześć spotkań od pierwszej do ostatniej minuty, nie wpisując się na listę strzelców. Jego reprezentacja, będąca wówczas gospodarzem turnieju, zdołała dotrzeć aż do półfinału, lecz następnie przegrała w meczu o trzecie miejsce, nie zdobywając żadnego medalu.

W 1967 roku Alejándrez znalazł się w ogłoszonym przez Trellesa składzie na Mistrzostwa CONCACAF, podczas których 6 marca w wygranym 4:0 meczu z Nikaraguą zadebiutował w pierwszej reprezentacji Meksyku. Na tym turnieju wystąpił jeszcze czterokrotnie, zaś jego drużyna narodowa odniosła w nich trzy zwycięstwa i porażkę, zajmując ostatecznie drugie miejsce w rozgrywkach. W 1970 roku, po kilkunastu występach w meczach towarzyskich, został powołany przez selekcjonera Raúla Cárdenasa na Mistrzostwa Świata w Meksyku. Tam pełnił jednak wyłącznie funkcję rezerwowego i ani razu nie pojawił się na boisku, zaś Meksykanie, pełniący wtedy funkcję gospodarzy, zakończyli swój udział w mundialu na ćwierćfinale. Ogółem swój bilans reprezentacyjny zamknął na 24 rozegranych spotkaniach, nie zdobywając ani jednej bramki.

Zmarł w wieku 62 lat w Guadalajarze, w wyniku trwającej cztery lata choroby żołądka.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]