K.J. Noons

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
K.J. Noons
Pełne imię i nazwisko Karl James Noons[1]
Pseudonim King, King Karl[1]
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1982[1]
Kailua
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 178 cm
Masa ciała 70 kg
Styl walki kick-boxing, sanda, kenpō
Kategoria wagowa lekka[1]
Klub The Arena[1]
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 23[1]
Zwycięstwa 13
Przez nokauty 9
Przez decyzje 4
Porażki 9
Nieodbyte 1
  1. Bilans walk aktualny na 06.02.2016.

Karl James "K.J." Noons (ur. 7 grudnia 1982 w Kailua) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), bokser, kick-boxer oraz karateka hawajskiego pochodzenia[2], mistrz Elite Xtreme Combat w wadze lekkiej z 2007. W swojej karierze walczył w takich organizacjach jak UFC, DREAM czy Strikeforce.

Kariera sportowa[edytuj]

W MMA zadebiutował 12 października 2002 podczas turnieju Renegades Extreme Fighting gdzie doszedł do finału przegrywając w nim z Buddy Clintonem[1]. Po debiucie w MMA skupił się na kick-boxingu i boksie wygrywając większość ze swoich walk. W sumie bilans w boksie zawodowym zamknął 11 zwycięstwami i 5 porażkami. W 2004 próbował wygrać kwalifikację olimpijskie w boksie jednak odpadł w półfinale zawodów[3]. W kick-boxingu oraz formułach zbliżonych m.in. sanda i muay thai został m.in. amatorskim mistrzem ISKA w wadze superśredniej, a jego bilans w kick-boxingu i dyscyplinach pokrewnych wyniósł ostatecznie 13 zwycięstw przy 1 porażce[3].

Do MMA wrócił w 2005 wygrywając w przeciągu jednego roku trzy pojedynki na galach Superbrawl i ICON Sport na Hawajach[1]. Na początku 2007 związał się z Elite Xtreme Combat, a zadebiutował w niej 10 lutego 2007 przegrywając przez nokaut z Charlesem Bennettem w pierwszej rundzie[1]. Po nieudanym początku w organizacji 27 lipca 2007 wygrał z Jamesem Edsonem Berto przez nokaut na gali ShoXC: Elite Challenger Series. Jeszcze w tym samym roku 10 listopada zmierzył się o inauguracyjne mistrzostwo Elite Xtreme Combat wagi lekkiej z Nickiem Diazem, z którym ostatecznie wygrał przez techniczny nokaut (niedopuszczenie Diaza do kontynuowania pojedynku przez lekarza) i zdobył pas[4].

14 czerwca 2008 obronił tytuł w starciu z Bahamczykiem Yvesem Edwardsem którego znokautował w 48 sekundzie pierwszej rundy[5]. W październiku 2008 EliteXC ogłosiło bankructwo i zaprzestało działalność. Większość aktywów i kontraktów zawodniczych zostało wykupionych w 2009 przez wieloletniego współorganizatora gal - Strikeforce, w tym kontrakt Noonsa[6][7]. W nowej organizacji zadebiutował 16 czerwca 2010 pokonując niejednogłośnie na punkty Conora Heuna.

Po pokonaniu Jorge Gurgela 21 sierpnia 2010 otrzymał szanse walki o mistrzostwo Strikeforce wagi półśredniej w rewanżowym starciu z Nikiem Diazem. Do walki doszło 9 października 2010, gdzie ostatecznie lepszy okazał się Diaz, który pokonał Noonsa jednogłośnie na punkty[8]. W kolejnych latach dwukrotnie przegrywał pojedynki eliminacyjne do walki o mistrzostwo Strikeforce, najpierw 18 czerwca 2011 z Jorge Masvidalem, następnie 3 marca 2012 z Joshem Thomsonem[1].

Na początku stycznia 2013 Strikeforce zostało zamknięte przez korporację Zuffa (właścicieli m.in. Ultimate Fighting Championship) po wcześniejszym wykupieniu organizacji. Noons jak i wielu innych czołowych zawodników Strikeforce zostało przeniesionych do UFC[9]. 25 maja 2013 na UFC 160 zmierzył się z Donaldem Cerrone z którym przegrał na punkty[1]. W kolejnych dwóch pojedynkach pokonywał George'a Sotiropoulosa i Sama Stouta[1]. Za wygraną z tym drugim otrzymał wyróżnienie w ramach występu wieczoru[1]. W kolejnych latach walczył bardzo rzadko, tocząc średnio jedną walkę rocznie. 12 grudnia 2014 zmierzył się z Daronem Cruickshankiem, jednak walka została przerwana i ogłoszona jako nieroztrzygnięta wskutek przypadkowego wsadzenia palca w oko przez Noonsa[10]. Kolejna dwa pojedynki przegrywał, najpierw 30 maja 2015 przez poddanie z Alexem Oliveirą[1], następnie 6 lutego 2016 z Joshem Burkmanem jednogłośną decyzję sędziów[1]. Po dwóch porażkach z rzędu w kwietniu 2016 został zwolniony z UFC[11].

Osiągnięcia[3][edytuj]

Mieszane sztuki walki:

  • 2002: Renegades Extreme Fighting - finalista turnieju wagi lekkiej
  • 2007-2008: mistrz EliteXC w wadze lekkiej

Sanshou (Sanda):

  • mistrz Art of War w wadze średniej
  • U.S. Open International Martial Arts Championships - 1. miejsce
  • amatorski międzynarodowy mistrz ISKA w wadze superśredniej

Kenpō karate:

  • 1997: Long Beach International Karate Championships - 1. miejsce, czarne pasy, U17

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Statystyki i rekord MMA K.J. Noonsa na tapology.com (ang.). tapology.com. [dostęp 2017-08-12].
  2. Jordan Newmark: K.J.Noons-No Time like The Present (ang.). ufc.com, 2013-05-20. [dostęp 2017-08-12].
  3. a b c Osiągnięcia Noonsa na oficjalnej stronie kjnoons.com (ang.). kjnoons.com. [dostęp 2017-08-12].
  4. Wyniki gali EliteXC: Renegade (ang.). tapology.com. [dostęp 2017-08-12].
  5. Wyniki gali EliteXC: Return of the King (ang.). tapology.com. [dostęp 2017-08-12].
  6. Elite XC Goes Under (ang.). ikigaiway.com, 2008-10-22. [dostęp 2017-07-28].
  7. Strikeforce to Announce Purchase of Pro Elite Tomorrow? (ang.). cagepotato.com, 2009. [dostęp 2017-07-28].
  8. Mike Whitman: Diaz Defends Title, Breaks Noons' Jaw (ang.). sherdog.com, 2008-10-10. [dostęp 2017-08-12].
  9. Oficjalny koniec Strikeforce 12 stycznia 2013! (pol.). fightsport.pl, 2012-12-22. [dostęp 2017-08-12].
  10. Tomasz Chmura: The Ultimate Fighter 20 Finale – wyniki (pol.). mmarocks.pl, 2014-12-12. [dostęp 2017-08-12].
  11. Zane Simon: Noons and Riggs among latest fighters removed from UFC roster (ang.). bloodyelbow.com, 2016-04-13. [dostęp 2017-08-12].

Linki zewnętrzne[edytuj]


Poprzednik
Inauguracyjny mistrz
Mistrz EliteXC wagi lekkiej
10 listopada 2007 – 20 października 2008
Następca
(Organizacja EliteXC przestała funkcjonować)