Kara tysiąca cięć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wykonanie kary tysiąca cięć ok. 1904 roku.

Kara tysiąca cięć (chin. trad. 凌遲, chin. upr. 凌迟, pinyin língchí) – jedna z najbardziej popularnych form egzekucji i jednocześnie publicznej tortury w Chinach, stosowana od roku ok. 900 do jej zniesienia w 1905[1][2]. Polegała na przywiązaniu skazanego do drewnianego pala i metodycznym odcinaniu nożem fragmentów ciała, co mogło trwać nawet cały dzień – do momentu śmierci skazańca. Zdarzało się, że kat losował z kosza noże, które podpisane były poszczególnymi częściami ciała. Egzekucja mogła też zakończyć się przebiciem serca i ucięciem głowy skazańca[3]. Dodatkowo skazańcowi podawano specjalną mieszankę ziół, która miała wyostrzyć jego zmysły (w tym czucie bólu).

Kara działała na trzech poziomach[1]:

  1. publiczne poniżenie,
  2. długa, męcząca śmierć,
  3. jako kara po śmierci.

Taki rodzaj egzekucji stosowano w przypadkach najpoważniejszych przestępstw (zdrada stanu, zabójstwo rodziców)[1]. Karę tę stosowano również wobec mężczyzn, którzy obcięli sobie warkoczyk będący znakiem lojalności wobec cesarza[4]. Ostatnia egzekucja wykonana przy użyciu tej metody odbyła się 9 kwietnia 1905 roku[5].

Przypisy

  1. a b c Death By A Thousand Cuts’ Photos From Late Qing Dynasty (ang.). chinasmack.com. [dostęp 6 listopada 2011].
  2. 10 Most Torturous Methods of Execution (ang.). smashinglists.com. [dostęp 6 listopada 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-16)].
  3. Adam Węgłowski, "Kropla drąży więźnia", "Wojownicy dalekiego wschodu", "Focus Historia", 4/2015, ISSN 2084-4166, str. 77
  4. Historic Joplin » Chinese Immigration (ang.). [dostęp 5 stycznia 2016].
  5. Timothy Brook, Jérôme Bourgon, Gregory Blue,Historia chińskich tortur, Bellona, 2010, ISBN=978-83-11-11827-0