Kara tysiąca cięć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wykonanie kary tysiąca cięć

Kara tysiąca cięć (chin. trad. 凌遲, chin. upr. 凌迟, pinyin língchí) – jedna z najbardziej popularnych form egzekucji i jednocześnie publicznej tortury w Chinach, stosowana od około 900 roku n.e. do jej zniesienia w 1905[potrzebny przypis].

Kara polegała na przywiązaniu skazanego do drewnianego pala i metodycznym odcinaniu nożem fragmentów ciała, co mogło trwać nawet cały dzień – do momentu śmierci skazańca. Zdarzało się, że kat losował z kosza noże, które podpisane były poszczególnymi częściami ciała. Egzekucja mogła też zakończyć się przebiciem serca i ucięciem głowy skazańca[1]. Dodatkowo skazańcowi podawano specjalną mieszankę ziół, która miała wyostrzyć jego zmysły (w tym czucie bólu).

Kara działała na trzech poziomach[potrzebny przypis]:

  1. publiczne poniżenie,
  2. długa, męcząca śmierć,
  3. dodatkowa kara pośmiertna.

Taki rodzaj egzekucji stosowano w przypadkach najpoważniejszych przestępstw (zdrada stanu, zabójstwo rodziców)[potrzebny przypis]. Karę tę stosowano również wobec mężczyzn, którzy obcięli sobie warkoczyk będący znakiem lojalności wobec cesarza[2]. Ostatnia egzekucja wykonana przy użyciu tej metody odbyła się 9 kwietnia 1905 roku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Węgłowski, „Kropla drąży więźnia”, „Wojownicy dalekiego wschodu”, „Focus Historia”, 4/2015, ISSN 2084-4166, s. 77.
  2. Historic Joplin » Chinese Immigration (ang.). [dostęp 5 stycznia 2016].
  3. Timothy Brook, Jérôme Bourgon, Gregory Blue,Historia chińskich tortur, Bellona, 2010, ISBN=978-83-11-11827-0.