Kitta czerwonodzioba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kitta czerwonodzioba
Urocissa erythroryncha[1]
(Boddaert, 1783)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

krukowate

Rodzaj

Urocissa

Gatunek

kitta czerwonodzioba

Synonimy
  • Corvus erythrorynchus Boddaert, 1783[2]
  • Urocissa erythrorhyncha (Boddaert, 1783)[1]
Podgatunki
  • U. e. occipitalis (Blyth, 1846)
  • U. e. magnirostris (Blyth, 1846)
  • U. e. alticola Birckhead, 1938
  • U. e. brevivexilla Swinhoe, 1874
  • U. e. erythroryncha (Boddaert, 1783)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Kitta czerwonodzioba[4] (Urocissa erythroryncha) – gatunek dużego ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae), zamieszkujący Himalaje, Azję Wschodnią i Południowo-Wschodnią. Nie jest zagrożony.

Podgatunki
Wyróżnia się pięć podgatunków U. erythroryncha[5][2]:
  • U. erythroryncha occipitalis – północno-zachodnie Indie do wschodniego Nepalu.
  • U. erythroryncha magnirostris – północno-wschodnie Indie do południowych Indochin.
  • U. erythroryncha alticola – północna Mjanma i południowo-środkowe Chiny.
  • U. erythroryncha brevivexilla – północno-wschodnie Chiny.
  • U. erythroryncha erythroryncha – środkowe, wschodnie i południowo-wschodnie Chiny (w tym wyspa Hajnan), północne Indochiny.
Morfologia
Długość ciała 53–68 cm. Masa ciała: samce 145–192 g, samice 106–155 g[2]. Pod względem upierzenia obie płcie są do siebie podobne[2].
Zasięg, środowisko
Od Himalajów do południowych i wschodnich Chin oraz Indochin. Głównie górskie lasy.
Zachowanie
Długie i eleganckie ogony tych ptaków zwracają uwagę z daleka, gdy stado przelatuje nad zboczami Himalajów. Po kilku energicznych uderzeniach skrzydeł następuje lot ślizgowy. Spotykana jest w małych stadkach, żeruje wokół uprawnych tarasów lub na zrębach. Kiedy żeruje na drzewach lub na ziemi, zadziera do góry ogon z końcówką opadającą do dołu. Z uwagi na atrakcyjny wygląd często trzymana jest w klatkach.
Status
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN kitta czerwonodzioba klasyfikowana jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako lokalnie pospolity w większości zasięgu występowania. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku, BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako stabilny[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Urocissa erythroryncha, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c d Madge, S.: Red-billed Blue Magpie (Urocissa erythroryncha). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-04-19].
  3. a b Urocissa erythroryncha, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Corvidae Leach, 1820 - krukowate - Crows and jays (wersja: 2021-01-16). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-12-13].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): IOC World Bird List (v11.2) (ang.). [dostęp 2021-12-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Dudziński, Marek Keller, Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 2000. ISBN 83-7073-059-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]