Kląskawka syberyjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kląskawka syberyjska
Saxicola maurus
(Pallas, 1773)
Ilustracja
Samiec
Ilustracja
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina muchołówkowate
Rodzaj Saxicola
Gatunek kląskawka syberyjska
Synonimy
  • Saxicola maura (Pallas, 1773)
  • Saxicola torquata maurus (Pallas, 1773)
Podgatunki[1]
  • S. m. hemprichii Ehrenberg, 1833
  • S. m. variegatus (S. G. Gmelin, 1774)
  • S. m. maurus (Pallas, 1773)
  • S. m. indicus (Blyth, 1847)
  • S. m. przewalskii (Pleske, 1889)

Kląskawka syberyjska[2] (Saxicola maurus) – gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae).

Do Polski zalatuje wyjątkowo (pierwsze potwierdzone stwierdzenie w 2015[3], drugie w 2016[4]), nie gniazduje.

Systematyka i występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków S. maurus[1]:

  • Saxicola maurus hemprichii – wschodnia Ukraina i północny Azerbejdżan do północnych i północno-zachodnich wybrzeży Morza Kaspijskiego.
  • Saxicola maurus variegatus – południowo-wschodnia Turcja i Kaukaz Południowy do północnego i zachodniego Iranu.
  • kląskawka syberyjska (Saxicola maurus maurus) – wschodnia Finlandia i północna oraz wschodnia europejska część Rosji do Mongolii i Pakistanu.
  • kląskawka himalajska (Saxicola maurus indicus) – północno-zachodnie i środkowe Himalaje.
  • kląskawka czarnogardła (Saxicola maurus przewalskii) – Tybet do środkowych Chin, północna Mjanma, północna Tajlandia.

Do gatunku S. maurus bywa też wliczany podgatunek Saxicola maurus stejnegeri (kląskawka wschodnia)[2], zamieszkujący wschodnią Syberię i wschodnią Mongolię po Koreę i Japonię[1]; takson ten jest przez niektórych podnoszony do rangi gatunku[1].

Kląskawka syberyjska dawniej przez niektórych autorów uważana była za podgatunek kląskawki afrykańskiej (Saxicola torquata) – Saxicola torquata maura.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 12,5 cm, rozpiętość skrzydeł 18–20 cm. Skrzydło mierzy 69–77 mm, dziób 13 mm[5]. U samców głowa i wierzch ciała czarne. Po bokach szyi białe plamy, zachodzą na kark dalej niż u kląskawki. Kuper i lusterko czystobiałe. Spód ciała biały, na piersi mała czerwonopomarańczowa plama. Samice i osobniki młodociane przypominają kląskawki, jednakże są jaśniejsze. Brew jasna, biały pasek na skrzydłach i biała plama na lotkach drugorzędowych[6].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Frank Gill, David Donsker (red.): Chats, Old World flycatchers (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 12 września 2019].
  2. a b Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Podrodzina: SAXICOLINAE Vigors, 1825 - KLĄSKAWKI. Wersja: 2019-03-17. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-09-12].
  3. Komunikat Komisji Faunistycznej z 2015 roku
  4. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 33. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2016. „Ornis Polonica”. 58, s. 83–116, 2017. 
  5. R. Meinertzhagen. Notes on some Birds from the Near East and from Tropical East Africa. „Ibis”. 4 (11), s. 22-23, 1922. DOI: 10.1111/j.1474-919X.1921.tb01294.x. 
  6. Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements & Peter Goodfellow: Ptaki Europy, przewodnik. Warszawa: 2007, s. 294. ISBN 978-83-247-0818-5.
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)