Końcówka przewodu hamulcowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Końcówka przewodu hamulcowego (ang. brake line fitting) – rodzaj śruby lub nakrętki z otworem przelotowym wzdłuż ich wysokości[1]. Przez otwór zostaje wprowadzona rurka miedziana na przewody hamulcowe (alternatywnie stalowa lub miedziano-niklowa) i następnie spęczniana w sposób odpowiedni dla danego zastosowania[2]. Końcówki wykonane są najczęściej ze stali gatunkowej i poddawane cynkowaniu w celu zabezpieczenia ich przed korozją.

Rodzaje końcówek przewodów hamulcowych[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikację końcówek przewodów hamulcowych można podzielić pod kątem parametrów technicznych i konstrukcyjnych. W rezultacie można przyjąć podział:

Końcówka przewodu hamulcowego z gwintem zewnętrznym
  • ze względu na rodzaj gwintu:
    • końcówki z gwintem metrycznym[3], np. M10x1, M10x1,25, M12x1
    • końcówki z gwintem calowym, np. 3/8”x24, 7/16”x20, 7/16”x24
    • końcówki z gwintem wewnętrznym
    • końcówki z gwintem zewnętrznym
  • ze względu na rodzaj zakończenia przewodu hamulcowego:[4]
    • końcówki do spęczeń standardowych typu grzybek, stosowane w większości samochodów europejskich
    • końcówki do spęczeń niestandardowych typu lejek, stosowane w samochodach azjatyckich

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Karol Dudik, Eugeniusz Górski, Poradnik tokarza, Warszawa: WNT, 2000, ISBN 83-204-2424-0, OCLC 749160988.
  2. How to Change Brake Lines (ang.). [dostęp 2015-12-06].
  3. K. Grzelak, J. Telega, J. Torzewski, Podstawy konstrukcji maszyn, WSiP Warszawa 2013, ​ISBN 978-83-02-13392-3
  4. Rodzaje końcówek miedzianych przewodów hamulcowyc (pol.). [dostęp 2016-08-12].