Koksowanie węgla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Koksowanie węgla, wysokotemperaturowe odgazowanie węgla, wysokotemperaturowa piroliza (dawniej zwana suchą destylacją[1] lub karbonizacją) węgla – proces polegający na ogrzewaniu węgla w temperaturze 900–1200 °C, bez dostępu powietrza. Proces przeprowadza się w koksowniach na drobno zmielonych mieszankach węgli koksujących (posiadających zdolność spiekania). W czasie ogrzewania następuje zrywanie wiązań C-C, C-H, C-O. Proces prowadzi się w ceramicznych komorach koksowniczych o wysokości 4–4,5 metra, długości 12–14 metrów i szerokości 0,35–0,5 metra. Szereg komór poprzedzielanych ścianami grzewczymi tworzy piece koksownicze. Do ogrzewania przeponowego stosuje się gazy spalinowe.

Produkty i wydajność suchej destylacji węgla[2][edytuj | edytuj kod]

Przykładowe składniki[edytuj | edytuj kod]

  • węgiel gazowo-koksowy, typ 34
  • węgiel ortokoksowy, typ 35
  • węgiel metakoksowy, typ 36
  • węgiel semikoksowy, typ 37
  • węgiel chudy, typ 38
  • węgiel antracytowy, typ 41

Ogólne składniki mieszaniny[edytuj | edytuj kod]

  • węgiel gazowo-koksowy
  • węgiel ortokoksowy
  • węgiel wysokowęglowy (jako składnik schudzający)

Temperatury panujące w piecu[edytuj | edytuj kod]

  • temperatura kanałów grzewczych: 1300–1400 °C
  • temperatura ściany: 1000–1050 °C
  • temperatura centralnej części komory: 950 °C
  • temperatura podsklepieniowej części komory: 750–850 °C

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hasło odgazowanie węgla w internetowej encyklopedii PWN. [dostęp 2015-02-10]
  2. Andrzej Mianowski: Stałe paliwa kopalne. W: Marian Taniewski: Technologia chemiczna – surowce. Wyd. drugie. Gliwice: Wydawnictwo Politechniki Śląskiej, 2000, s. 81. ISSN 0434-0825.