Kompromis Jagielloński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kompromis Jagielloński – system głosowania w Radzie Unii Europejskiej zaproponowany w roku 2004[1] przez naukowców z Uniwersytetu Jagiellońskiego, Wojciecha Słomczyńskiego i Karola Życzkowskiego, oparty na zasadzie, że „głos każdego obywatela w każdym kraju Unii powinien w procesie decyzyjnym w Radzie znaczyć tyle samo”.

Kompromis Jagielloński wykorzystuje prawo pierwiastkowe Penrose'a, które głosi, że siła głosu uczestnika głosowania mierzona wskaźnikiem Penrose'a–Banzhafa jest odwrotnie proporcjonalna do pierwiastka z liczby głosujących (dlatego liczba głosów przyznana przedstawicielowi państwa członkowskiego z liczbą mieszkańców powinna być dla równowagi proporcjonalna do pierwiastka z liczby ludności ) oraz na teorii optymalnego progu stworzonej przez polskich naukowców.

Kompromis Jagielloński działa na podstawie jednego kryterium. Decyzja Rady Unii liczącej państw członkowskich zostaje podjęta, jeżeli suma głosów państw opowiadających się za nią przekracza próg większości kwalifikowanej , dany wzorem . Ten system podejmowania decyzji może być też zastosowany w innych organach decyzyjnych organizacji międzynarodowych. Dla typowego rozkładu ludności w organizacji liczącej członków wartość optymalnego progu większości kwalifikowanej maleje z jak [2].

System był analizowany przez wielu naukowców[3][4][5], a także omawiany w prasie[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słomczyński, Wojciech; Życzkowski, Karol. Voting in the European Union: The square root system of Penrose and a critical point. , 2004. arXiv:cond-mat/0405396. Bibcode2004cond.mat..5396Z. 
  2. Życzkowski, Karol; Słomczyński, Wojciech. Square root voting system, optimal threshold and . „Voting Power in Practice Symposium (London School of Economics) 20–22 March 2011 (archived at Cornell University Library)”, 26 marca 2012. arXiv:1104.5213v2.pdf. 
  3. The Distribution of Power in the Council of Ministers of the European Union (Chapter 6). W: Werner Kirsch: Institutional Design and Voting Power in the European Union. Marek A. Cichocki, Karol Życzkowski, 2013. ISBN 978-1-4094-9995-4. [dostęp 11 marca2013].
  4. Pukelsheim, Friedrich. Putting citizens first: Representation and power in the European Union in Institutional Design and Voting Power in the European Union ed. M. Cichocki, Ashgate, Farnham 2010, pp. 235-254
  5. E. Ratzer. On the “Jagiellonian compromise” – voting in the European Union, http://www.inference.phy.cam.ac.uk/ear23/voting/voting.pdf
  6. Highfield: The EU constitution is 'unfair', according to game theorists. The Telegraph (UK), 14 lipca 2004. [dostęp 11 March 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]