Komutacja łączy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Komutacja łączy w przypadku abonentów prywatnych telefonii stacjonarnej[edytuj | edytuj kod]

W przypadku domów początkowy odcinek łącza tworzy para przewodów prowadzona od abonenta do lokalnej centrali telefonicznej. Jeżeli łączone numery telefoniczne należą do tego samego obszaru lokalnego to łącze zamyka centrala lokalna, a jeśli łączone numery należą do dwóch różnych obszarów, wtedy łącze biegnie przez co najmniej dwie centrale. Znaczącą różnicą między łączem dedykowanym a komutowanym jest to, że łącze dedykowane jest stałe, to znaczy zawsze znajduje się w stanie połączonym, a łącze komutowane można w dowolnej chwili zestawiać i odłączać, co ma wpływ na wysokość opłat.

Łącza komutowane[edytuj | edytuj kod]

Łączy komutowanych używa się m.in. do incydentalnych transferów danych między odległymi lokalizacjami. Takim przykładem usługi realizowanej na zasadzie komutacji łączy może być przesyłanie informacji w sieciach ISDN (Integrated Services Digital Network). Technika komutacji łączy jest też nazywana techniką komutacji kanałów. Przesyłanie informacji w takich sieciach dokonywane jest w trzech etapach:

  • ustanawianie połączenia
  • transfer danych
  • rozłączanie połączenia

Efektywność takiego typu komutacji nie jest wysoka, ale daje możliwość wysokiej jakości transmisji poprzez zestawiony i trwały kanał o niezmiennych parametrach. Minusem są wysokie koszty eksploatacji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]