Kotwica admiralicji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Budowa kotwicy admiralicji. 1. Trzon 2. Pazur 3. Łapa 4. Ramię 5. Pięta (trent) 6. Poprzeczka (sztok) 7. Ucho
Kotwica admiralicji
Kotwica Trottmana
Rycina obrazująca zaplątanie się liny kotwicznej w wystające z dna elementy kotwicy admiralicji.

Kotwica admiralicji – najstarsza konstrukcja kotwicy wywodząca się jeszcze ze starożytności. Od 1850 r. na mocy decyzji Admiralicji brytyjskiej była obowiązkowym wyposażeniem okrętów Brytyjskiej Marynarki Wojennej.

Kotwica admiralicji składa się z trzonu zakończonego dwoma ramionami, na końcu których wyprofilowane są łapy oraz poprzeczki. Miejsce łączenia trzonu z łapami nosi nazwę trentu. Łapy mają za zadanie wbijać się w dno, płużyć i w ten sposób hamować ruch jednostki pływającej. Belka poprzeczna jest dłuższa niż rozstaw ramion, przez co układa kotwicę na dnie pod takim kątem, że zawsze jedno z ramion w czasie wleczenia kotwicy zagłębia się w dno. Belki poprzeczne wykonywano z obrobionego kawałka skały, żelaza lub innego ciężkiego i wytrzymałego materiału. Belkę wykonaną z żelaza można, po wyjęciu przetyczki, złożyć równolegle do trzonu, przez co kotwica zajmuje mniej miejsca i można ją położyć płasko na pokładzie.

Kotwica admiralicji zapewnia dużą skuteczność kotwiczenia, jednakże z powodu swojego ciężaru oraz rozmiarów jest niewygodna w użyciu. Ponadto rzucona kotwica znacznie wystaje z dna, przez co istnieje duże prawdopodobieństwo zaplątania w nią lin bądź łańcuchów. Aby rozwiązać ten problem powstały liczne modyfikacje konstrukcji, jak np. model Herreshofa oraz Nicholsona, w których klasyczne łezkowate łapy zostały zastąpione przez bardziej zaokrąglone ułatwiające zsunięcie zaplątanych lin.

Modyfikacją kotwicy admiralicji jest kotwica Trottmana, która wyposażona jest w łapy umocowane na zawiasie do trzonu oraz składaną poprzeczkę. Po jej rzuceniu jedno z ramion zakopuje się w dnie, podczas gdy drugie oparte jest o trzon. Taki układ zmniejsza prawdopodobieństwo zaplątania się w elementy kotwicy wystające z dna.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Furmaga, Józef Wójcicki: Mały słownik morski. Gdynia: Mitel International Ltd, 1993. ISBN 83-85413-73-1.
  • Jerzy W. Dziewulski: Wiadomości o jachtach żaglowych. Warszawa: Alma-Press, 2008, s. 218-220. ISBN 978-83-7020-358-0.