Kula (rehabilitacja)

Kula – przyrząd rehabilitacyjny ułatwiający lub umożliwiający poruszanie się w przypadku dysfunkcji, urazu lub amputacji kończyn dolnych.

Historia

Proste kije z uchwytami, przypominające literę T, które służyły do podtrzymywania górnej części ciała przy jednoczesnym odciążeniu kończyn dolnych, używane były ok. 3000 r.p.n.e. w Egipcie. Do czasów współczesnych konstrukcja kul pozostała niezmieniona, wprowadzono jednak kilka modyfikacji. Pierwsza zmiana dotyczyła dołożenia do kija z oparciem wkładanym pod pachę uchwytu w połowie długości, co ułatwiło poruszanie się przy pomocy kul.

W 1917 roku francuski inżynier Emile Schlick opatentował nowe kule ortopedyczne. Podłużna część od strony podłoża zakończona była gumową, antypoślizgową podkładką, od strony ramienia wyposażona była w uchwyt oraz podparcie, a także posiadała metalową obejmę na łokieć. Kolejne ulepszenie wprowadził Rudy Lofstrand, który uzyskał patent na swoją wersję kul w 1945 roku. Wprowadził on mechanizm umożliwiający regulację długości kul, umożliwiający dopasowanie do wysokości pacjenta.

Rodzaje kul

• kula łokciowa – wykonana z metalu i tworzyw sztucznych; ręka trzymająca kulę jest stabilizowana poniżej łokcia przez specjalną obręcz (otwarta i zamknięta obejma);
• kula pachowa (dawniej używana była również nazwa szczudła inwalidzkie) – wykonana z drewna lub metalu, podpierająca pachę, stosowana przy jednoczesnych chorobach rąk, nadgarstka.

Poruszanie przy pomocy kul jest możliwe dzięki przenoszeniu ciężaru ciała na rękach. Kulę łokciową zwykle stosuje się wtedy, gdy mimo np. kontuzji, na nodze można stawać, kulę pachową w sytuacji, gdy na kontuzjowanej kończynie nie można stawać.

Współcześnie stosowane kule ortopedyczne

Najczęściej wykonane są z teleskopowych rurek aluminiowych, w których wykonano otwory umożliwiające regulację długości kul, dopasowujące do wzrostu użytkownika. Kule łokciowe ustawiamy na takiej wysokości, aby ręka trzymająca rękojeść znajdowała się na wysokości biodra a łokieć był lekko zgięty. Kule pachowe ustawiamy na takiej wysokości, aby stabilnie weszły pod dół pachowy i spowodowały nieznaczne podniesienie barku. Produkowane są także kule z tworzywa sztucznego, z włókna węglowego, kule składane przydatne w podróży, z uchwytem anatomicznym (dedykowane dla prawej lub lewej ręki), z miękką rączką.

Galeria

• 
  Kula łokciowa
• 
  Kula pachowa

Bibliografia

• Encyklopedia dla pielęgniarek, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa, 1990, ISBN 83-200-1191-4, str. 221 h. Kule łokciowe oraz str. 482, h. Szczudła inwalidzkie

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.