Las pastewny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Las pastewny w Langå zimą

Las pastewny – zazwyczaj dębowy lub bukowy las, w którym w średniowieczu wypasano świnie. Cechą charakterystyczną takich lasów jest obecność głównie starych drzew, gdyż młode, wyrastające dopiero pędy były zjadane przez pasące się zwierzęta[potrzebne źródło]. W czasach średniowiecza miarą jakości dąbrowy była liczba świń, które mogła wyżywić. Przeciętnie 25 dorosłych dębów umożliwiało utuczenie jednego wieprza[1]. Wypasanie owiec w drzewostanach stoków bieszczadzkich, rozpoczęte w XVI–XVII w., doprowadziło w nich do zmiany struktury ekosystemu (m.in. recesji niektórych gatunków drzew i innych roślin)[2].

Świadectwem praktyki pasania świń w lasach są nazwy niektórych polskich miejscowości, np. Świniowice. W Świniowicach lasy bukowe i dębowe już nie istnieją[potrzebne źródło]. Przykładem zachowanego do dziś lasu pastewnego jest Langå Egeskov w Langå w Danii (obecnie wypasanie zwierząt w lasach jest zabronione)[3][4].

Przypisy

  1. Marek Bodył: Dębowe owoce (pol.). W: Echa leśne [on-line]. www.ibles.pl. [dostęp 2014-01-16].
  2. Leśnictwo (pol.). W: Zarząd PK Beskydy >> Charakterystyka [on-line]. beskydy.ochranaprirody.cz. [dostęp 2014-01-16].
  3. Langå Egeskov ved Randers (duń.). W: Danmarks Naturfond [on-line]. [dostęp 2014-01-16].
  4. Langå Egeskov Langå Egeskov – den ulovlige guldalderskov (duń.). W: Naturen i Randers [on-line]. Danmarks Naturfredningsforening. [dostęp 2014-01-16].