Machiny wojenne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wieża oblężnicza jako przykład machiny oblężniczej
Tripantium jako przykład machiny miotającej

Machiny wojenne – grupa machin służących celom wojskowym, stosowana szczególnie w okresie starożytności i średniowiecza, służąca zarówno oblegającym i oblężonym, a także w czasie walk w otwartym polu czy na morzu.

W okresie starożytnym powstały dwie podstawowe grupy:

Machiny oblężnicze[edytuj | edytuj kod]

Jako machiny i urządzenia oblężnicze rozumiane są wszelkie konstrukcje umożliwiające wojownikom obu stron zbliżenie się do siebie w celu nawiązania walki bezpośredniej, szczególnie pomocne przy szturmach i oblężeniach miejsc ufortyfikowanych. Służyły one zarówno do niszczenia fortyfikacji, jak i ochrony oblegających.

Machiny miotające[edytuj | edytuj kod]

Machiny miotające stosowane były do walki z dystansu do niszczenia fortyfikacji nieprzyjaciela i rażenia wroga zarówno w otwartym polu, jak i w obrębie fortyfikacji.

Machiny miotające z uwagi na źródło energii potrzebnej do wyrzucenia pocisku dzielimy na:

Z uwagi na rodzaj miotanego pocisku inny podział przyjęli starożytni Grecy:

  • oksybelis - machiny wyrzucające strzały
  • lithoboloi lub petroboloi - machiny wyrzucające kule kamienne.

Z uwagi na tor pocisku miotanego istnieje jeszcze podział na stromotorową i płaskotorową.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]