Mahapralaja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mahapralaja (Wielki Potop [1]) – pojęcie pochodzące z sanskrytu oznaczające potop lub pożar świata fizycznego, ostateczny rozpad przejawionego wszechświata, ogień z nieba, ekpyrosis. Może oznaczać koniec życia Brahmy.

Mahapralaja obejmuje mniejsze pralaje[2]. Istoty zanurzone w mahapralaji mogą posiadać zupełnie rozpuszczone zmysły i nie podlegać reinkarnowaniu [3].

Przypisy

  1. Wstęp. W: Gopinath Kawiradż: Pogląd siaktyjski w literaturze tantrycznej. (przekłożyła z języka hindi) Anna Rucińska. Wyd. 1. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2014, s. 29. ISBN 978-83-938477-3-0.
  2. Zagłada świata. W: Gopinath Kawiradż: Pogląd siaktyjski w literaturze tantrycznej. (przełożyła z języka hindi) Anna Rucińska. Wyd. 1. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2014, s. 230. ISBN 978-83-938477-3-0.
  3. Okrąg sansary i rozpiętość wszechświata. W: Gopinath Kawiradż: Pogląd siaktyjski w literaturze tantrycznej. (przełożyła z języka hindi) Anna Rucińska. Wyd. 1. Warszawa: Fundacja Vivaswan, 2014, s. 215. ISBN 978-83-938477-3-0.