Gopinath Kaviraj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gopinath Kaviraj (ur. 7.09.1887 w Dhamrai, Bengal Wschodni, zm. 12.06.1976 w Waranasi) – indyjski uczony, jogin i filozof. W 1934 rząd indyjski w uznaniu niezwykłej wiedzy nadał mu tytuł mahamahopadhjaja.

Nauka[edytuj | edytuj kod]

W rodzinnej wiosce uczęszczał do angielskiej szkoły, a następnie kształcił się w Dhace. W 1906 kontynuował naukę w Dżajpurze (Radżastan), wybierając sobie to miejsce jako wolne od malarii, na którą wcześniej zachorował. Po czterech latach, z licencjatem, udał się do Waranasi, gdzie studiował w Queens College (Uniwersytet Sanskrycki) pod kierunkiem dr. Artura Venisa, u którego zdał egzaminy m.in. z paleografii, numizmatologii i fonetyki. U prof. Nomana studiował literaturę prakrycką i palijską a także gramatykę, uczęszczał na lektoraty niemieckiego i francuskiego. U pandita Wamaczarany Bhattaczarji studjował filozofię njaji i wedantę. Na studiach podyplomowych wyspecjalizował się w napisach naskalnych Asioki i w pismie Guptów.

Praca[edytuj | edytuj kod]

Po założeniu biblioteki naukowej Sarswati-Bhavan w 1914 został jej dyrektorem, gdzie też nauczał sanskrytu. Pisywał artykuły w nowo założonym Towarzystwie Historycznym w Uttar Pradesh. Razem z dr Venisem rozpoczął wydawanie dwóch serii publikacji Sarasvati Bhavan Texts i Sarasvati Bhavan Studies. W 1924 zostaje dyrektorem Government Sanskrit College (Uniwersytet Sanskrycki). W 1937 zwolnił się z pracy po zachorowaniu na beri-beri. Jako guru gryhastha we własnym domu przekazywał naukę duchową oraz kulturę i wiedzę indyjską. Sam najcenniejsze wtajemniczenie w wiedzę słoneczną uzyskał od Śri Wisiuddhanandy Paramahansy, u którego wcześniej opanował jogę. Swoich nauczycieli opisał w książce Spotkania z sadhu i obcowanie ze świętymi. Zakochany w świętym mieście Waranasi w późniejszych latach zostaje adeptem Anandamaji Ma.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Poza sanskrytem liczne prace publikował po bengalsku, w hindi oraz w języku angielskim jak np. rozdział o filozofii siaktyjskiej w History of Philosophy Eastern and Western, Bibliography of Nyaya Vaisheshika Literature i The Aspects of Indian Thought. Nagrodę Sahitya Akademi w 1965 otrzymał za książkę Tāntrik vānmay mem śākta drsti.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anna Rucińska, Życie i cuda Paramahansy Wisiuddhanandy i Niepodzielna Wielka Joga, Warszawa 2012, nakład autorski ​ISBN 978-83-933994-2-0​ (na podstawie książek Gopinatha Kawiradża)
  • Gopinath Kawiradż, Pogląd siaktyjski w literaturze tantrycznej, tłum. Anna Rucińska, Warszawa 2014, s. 433 ​ISBN 978-83-938477-3-0
  • Manishi ki Lokyatra - Dr Bhagavati pandit Singh, 3. wydanie 1987 w Vishvavidyalaja Prakashan Varansi - wzorcowo opracowana biografia w języku hindi