Manewr diabelski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Manewr diabelski (ang. "devil's coup") to w brydżu manewr rozgrywkowy, dzięki któremu rozgrywający może uniknąć oddania lewy atutowej, która pozornie musi być oddana. Na przykład:

                       ♠ W 5 4 2
                        K 10 7
                        A 6
                       ♣ K 9 5 4
             ♠ A K 7 3            ♠ D 9 8 6
              D 6 5               W 8
              W 9 3               D 8 7 2
             ♣ W 10 7             ♣ 5 3 2
                       ♠ 10
                        A 9 4 3 2
                        K 10 5 4
                       ♣ A D 8

S gra 6 po wiście asem i królem pik. Jedną z opcji rozgrywającego jest zagranie na to, że jeden z obrońców trzyma pustą damę z waletem w kierach, ciekawszą opcją jest jednak próba ustawienia manewru diabelskiego. Rozgrywający przebija pika, wraca do stołu asem karo i przebija ostatniego już pika, teraz gra karo do króla w ręce przebija karo na stole i gra trzy trefle kończąc w ręce, powstaje następująca końcówka:

                       ♠ -
                        K 10
                        -
                       ♣ 9
             ♠                    ♠ -
              D 6 5               W 8
              -                   D
             ♣ -                  ♣ -
                       ♠ -
                        A 9
                        10
                       ♣ -

S gra dziesiątkę karo i obrońcy są bezradni, rozgrywający musi wziąć resztę lew.

Manewr diabelski w tej rozgrywce powiedzie się jedynie w przypadku, gdy piki u obrońców dzielą się 4-4 (prawdopodobieństwo 0,33[1]), trefle 3-3 (prawdopodobieństwo 0,36) a kara 3-4 z czwórką koniecznie u E (prawdopodobieństwo 0,31). Prawdopodobieństwo, że wszystkie te układy zajdą naraz wynosi 0,036828. Z kolei prawdopodobieństwo przypadku, w którym jeden z obrońców ma w kierach damę z waletem i nic więcej (wygrywa wówczas zgranie asa i króla atu) wynosi 0,068, czyli prawie dwukrotnie więcej. Pokazuje to, że najbardziej efektowny sposób rozgrywki nie zawsze jest najlepszy.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Netidea.pl, Szkoła brydża - Władysław Izdebski, „szkolabrydza.pl”, szkolabrydza.pl [dostęp 2016-01-22].

Bibliografia[edytuj]